بیاخونه جدیدم دیگه اینجا

فعالیت نمیکنم

بیا خونه جدیدم دیگه اینجا

فعالیت نمیکنم

از این به بعد در پرشین وبلاگ منتظر دوستان خوبم هستم

http://zehnekhaste.persianblog.ir/

خانه ام آتش گرفته ست ، آتشي جانسوز

اينجا چرا ميتابي؟ اي مهتاب, برگرد

اين كهنه گورستان غمگين ديدني نيست

جنبيدن خلقي كه خشنودند و خرسند

در دام يك زنجير زرين, ديدني نيست

مي خندي, اما گريه دارد حال اين شهر

 ششصد هزار انسان, كه برخيزند و خسبند

با بانگ محزون و كهنسال نقاره

دايم وضو را نو كنند و جامه كهنه

از ابروي خورشيد, تا چشم ستاره

وز حاصل رنج و تلاش خويش محروم

 از زندگي اينجا فروغي نيست, الاك

درخشم آن زنجيريان خرد و خسته

خشمي كه چون فريادهاشان گشته كمرنگ

با مشت دشمن در گلوهاشان شكسته

و اندر سرود بامداديشان فشرده ست

 زينجا سرود زندگي بيرون تراود,

همراه گردد با بسي نجواي لب ها؛

با لرزش دل هاي ناراضي همآهنگ,

آهسته لغزد بر سكوت نيمشب ها.

و اينست تنها پرتو اميد فردا

اخوان ثالث

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر؛ با آن پوستين سرد نمناكش.

باغ بي برگي,

روز و شب تنهاست,

با سكوت پاك غمناكش.

ساز او باران, سرودش باد.

جامه اش شولاي عرياني ست.

ور جز اينش جامه اي بايد,

بافته بس شعلة زر تار پودش باد.

گو برويد, يا نرويد, هر چه در هر جا كه خواهد, يا نمي خواهد.

باغبان و رهگذاري نيست.

باغ نوميدان,

چشم در راه بهاري نيست.

گر ز چشمش پرتو گرمي نمي تابد,

ور برويش برگ لبخندي نمي رويد؛

باغ بي برگي كه مي گويد كه زيبا نييست؟

داستان از ميوه هاي سر به گردونساي اينك خفته در تابوت پست خاك مي‌گويد.

باغ بي برگي

خنده اش خونيست اشك آميز.

جاودان بر اسب يال افشان زردش مي چمد در آن

پادشاه فصل ها, پائيز

اخوان ثالث

باز هم باران

باز هم آن روزها و شب هايي كه همرنگند

روز هيچ از روز پيدا ني

و شب از شب نگسلد گويي

آه.... گويا باز هم بايد

هفته اي را رفته پندارم

هفته اي زرين

از شبانروزان فروردين

غرق خواهد گشت در بيهودگي شايد

بس كه باران شبانروزي

 
آيد و آيد

و دريچه روزني زين سقف ماتم فام نگشايد

***

باز هم آن روز و شب هايي كه تاريكند

روز همچون شب چراغ رنگ ها خاموش

همچنان رنگ چراغان، مات

بازگويي تا پسين واپسين ايام

همچنان در گريه خواهد بود

اين سياه، اين سقف ماتم، بام بي اندام

***

باز باران، باز هم باران

چون پرير و دوش و دي، امروز

باز باراني كه ساعت هاست مي بارد

زين سياه ساكت دلگير

قطره ها پيوسته همچون حلقه زنجير

باز آن ساعات پي در پي نشستن، وز پس شيشه

اشك ريزان خدا را ديدن و ديدن

گوش دادن، غرق انديشه

از مدام ناودان ها ضجه شب را

و گشودن گاه با ترجيع تصنيفي

بسته لب را

و نياوردن به خاطر هيچ مطلب را

***

محرم غمگينم، اي شيطان شعر، اي نازنين همزاد

باز در اين تيرگي ها از تو خوشنودم

با شگفتي هاي هستي – اين كهن بازيچه بيهودگي – امشب

از تو خوشنودم كه بازم پاره اي بر آفرينش زهر خنداندي

از تو نيز اي باده خرسندم

سرد نوشاندي مرا و گرم پوشاندي

و سپاست مي گزارم، اي فراخاي خيال امشب

كاندرين باران بي پايان

همچنان بي انقطاع آيان

با سكوت سرد من دمساز

همعنانم تا ديار ناكجا راندي

و رسيلم بودي و ترجيع شيواي خموشي را

در حزين ساز من،

سوي چشم انداز روحم، باغ تنهايي

راندي و آنكه مرا خواندي

به تماشاي تماشايي

ور نه امشب، باز هم باران

زندگي را زهر من مي كرد.

ورنه كس جز بي كسي آيا

با سكوت من سخن مي كرد؟

شعری منتشر نشده از اخوان ثالث

نگفتندش چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر
که آنجا آتش و دود است
نگفتندش : زبان شعله می لیسد پر پک جوانت را
همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است
نگفتندش : نوازش نیست ، صحرا نیست ، دریا نیست
همه رنج است و رنجی غربت آلود است
پرید از جان پناهش مرغک معصوم
درین مسموم شهر شوم
پرید ، اما کجا باید فرود اید ؟
نشست آنجا که برجی بود خورده بآسمان پیوند
در آن مردی ، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر
به دست اندرش رودی بود ، و با رودش سرودی چند
خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی
به چشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند
ولی زود از لبش جوشید با لبخندها ، تزویر
تفو بر آن لب و لبخند
پرید ، اما دگر ایا کجا باید فرود اید ؟
نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت
سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ ، اما
چه داند تنگدل مرغک ؟
عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت
پرید آنجا ، نشست اینجا ، ولی هر جا که می گردد
غبار و آتش و دود است
نگفتندش کجا باید فرود اید
همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است
دلش می ترکد از شکوای آن گوهر که دارد چون
صدف با خویش
دلش می ترکد از این تنگنای شوم پر تشویش
چه گوید با که گوید ، آه
کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانه ی مسموم
چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش
همه پرهای پکش سوخت
کجا باید فرود اید ، پریشان مرغک معصوم ؟
اخوان ثالث