بیاخونه جدیدم دیگه اینجا

فعالیت نمیکنم

بیا خونه جدیدم دیگه اینجا

فعالیت نمیکنم

از این به بعد در پرشین وبلاگ منتظر دوستان خوبم هستم

http://zehnekhaste.persianblog.ir/

چندتا صوت مخصوص شهادت حضرت زهرا (ع)

به علت کمبود وقت مطلب دیگه ای نتونستم آماده کنم

التماس دعا

حاج سعید حدادیان

حاج حسن خلج

لطفا به ادامه مطلب بروید

لطفا به ادامه مطلب بروید

لطفا به ادامه مطلب بروید

برای شنیدن صوت پلی کنید و کمی صبر نمائید

لطفا برای شنیدن صوت پلی کنید وکمی صبر نمائید

شعر برگرفته از وب

برای شنیدن صوت پلی کنید و صبر نمائید

این دلخوشی کجاست که تو زود می رسی؟

در یک پگاهِ جمعه ی موعود می رسی؟

سهراب مُرد، رستمِ بیچاره سکته کرد

آیا شما همیشه چنین زود می رسی؟!

بعداز سه بار جنگ جهانی و قتل عام

در بدترین زمانه ی موجود می رسی!!

اخبار گفت: منتظر مقدم توائیم

او در ادامه اش که نیفزود می رسی

 
این فرش از جوانی خود بود منتظر

وقتی که مُـرد قالی و٬ فرسود می رسی!

تا بود ناز کردی و پیشش نیامدی

حالا که شاعرت شده نابود٬ می رسی

 
آقا! جسارتاً به شما عرض میکنم:

باور نمی کنم که شما زود می رسی

منبع اینترنت

لطفا برای شنیدن صوت پلی کنید

والبته کمی هم صبر کنید

ضمن تبریک به مناسبت میلاد اسوه صبر و استقامت حضرت زینب کبری(س)

نظر دوستان عزیز را به قسمتی از سخنرانی استاد رحیم پورازغدی در این رابطه جلب می کنم

لطفا پلی کنید   

در آ موعود...

در آ موعود! حُسن مطلع اين شعر، نام توست

محمدتقي اکبري

تو بيايي...

بي‌تو اينجا همه در حبس ابد تبعيدند

سال‌ها، هجري و شمسي، همه بي‌خورشيدند

از همان لحظه که از چشم يقين افتادند

چشم‌هاي نگران، آينة ترديدند

نشد از ساية خود هم بگريزند دمي

هر چه بيهوده به گِرد خودشان چرخيدند

چون به جز سايه نديدند کسي در پيِ خود

همه از ديدن تنهايي خود ترسيدند

غرق درياي تو بودند، ولي ماهي‌وار

باز هم نام و نشان تو ز هم پرسيدند

در پيِ دوست همه جاي جهان را گشتند

کس نديدند در آيينه، به خود خنديدند

سير تقويم جلالي به جمال تو خوش است

فصل‌ها را همه با فاصله‌ات سنجيدند

تو بيايي، همه ساعت‌ها، ثانيه‌ها

از همين روز، همين لحظه، همين دم عيدند

زنده یاد قیصر امین پور

شادی روحش...

چه می شد اگر روزگــارم توباشــی

خــــزانم تو باشـی بهــــارم توباشـی

خدا خواست این قدر تنهــا نباشـــم

گــــــل باغ بی بـرگ و بارم تو باشـی

شنیــدم که می آید از سمت بــاران

بهــــــاری که امیــــدوارم تــو باشــی

الهی کــه تا آخر عمر تنها کسـی را

که من دوست دارم توباشی توباشی

فقط یک هـــوا دارم این که همیشـه

به هرجـا که پا می گــــذارم تو باشی

دلــــم دیگر از درس و دفتـــر گرفتــه

نمی شد که آموزگــــارم تو باشـــــی

کمی کودکـــانه است امــا نمی شد

که اسب توباشم ســـوارم تو باشـی

صدایم کن ازحجم این بی کسی هـا

کنـــــار تو باشم کنـــــارم تو باشـــی

تو باشی و بعـــد از تو دنیــــا نباشــد

تو باشی و لیـــل ونهــــارم تو باشی 

خـــدا خواست چشمـم براه تو باشد

که مهتاب شبهـــای تــارم تو باشی

به پایـــان شعـــــرم رسیــدم الهـــی

که پایــان این انتظــــــارم تو باشــی

برگرفته از وب

وقتى مى خواهم تاريخ بالاى صفحه را بنويسم؛ گوشه اش طورى كه فقط خودم ببينم مى نويسم: جمعه و او نيامد!
 همكلاسى ام از گوشه عينكش نگاهش را قل مى دهد روى دفترم. نگاهش را مى اندازم روى دفتر خودش. دفترم را مثل بچه هاى كوچكى كه مى خواهند كسى از رويشان تقلب نكند تا مى كنم.
 همكلاسى ام چشم غره مى رود و نگاهش را از روى دفترش برمى دارد و مى گذارد روى تخته كلاس. معلم همكلاسى كنار دستم را صدا مى زند و او مى رود.
 گوشه تاريخ دفترش طورى كه فقط خودش ببيند مى نويسم: جمعه و او نيامد! برمى گردم و پشت سرم را نگاه مى كنم. هيچ كدام از بچه هايى كه پشت سرم نشسته اند حواسشان به من نيست.
 روى دفتر هر دويشان بزرگ مى نويسم: جمعه. هر دويشان بر سرم فرياد مى زنند. معلم به سمت ميز من مى آيد. نگاهش را به نگاهم گره مى زند. يك گره كور. كه من هرچه تلاش مى كنم؛ نمى توانم بازش كنم. مى گويد: خودكار نو خريدى؟ روى دفتر خودت امتحانش كن.
 كلاس غرق خنده مى شود. قسمتى از گره كور نگاه را باز كرده ام. اما نمى دانم چرا گوشه سمت چپش باز نمى شود.
 معلم مى گويد: بفرماييد بيرون. حس مى كنم دنيا بر سرم خراب شده است. گره كور باز مى شود. از جايم بلند مى شوم. راهروى ميان نيمكتها را طى مى كنم. نزديك تخته مى رسم ... گچ را برمى دارم. و روى تمام فرمولهاى شيمى و مسئله هاى فيزيك و اتحادهاى رياضى و تاريخهاى ادبيات و اشعار كى و كى و كى بزرگ مى نويسم: امروز جمعه است. كسى منتظر نيست؟
 برمى گردم و پشت سرم را نظرى مى اندازم. انگار خواب مى بينم. كلاس غرق در اشك شده است. و جمله خودم صدها بار جلوى چشمانم مى رود و مى آيد: امروز جمعه است ... كسى منتظر نيست؟ معلم به سمت تخته مى آيد.
 همه اعداد و فرمولها و جملات را پاك مى كند و با خط درشت مى نويسد: درس امروز؛ درس انتظار! و بچه ها كنار تاريخ بالاى صفحه شان طورى كه فقط خودشان ببينند مى نويسند: جمعه و او نيامد!
 اما معلم گوشه تخته كنار تاريخ طورى كه همه بچه هاى كلاس ببينند مى نويسد: تا جمعه دگر انتظارها باقى است!

نیکوکلینی

چند روز قبل از شنبه:

خدا مي‌دانست كه اگر يك مرد ميان اين قوم با اين دل‌هاي تيره و فاسد پيدا شود، نوح است و بس. پس در گوش او چيزي زمزمه كرد، چيزي شبيه عشق. نوح برخاست و براي ابلاغ رسالتش بي‌آنكه مزدي طلبد، دست به كار شد. امّا كسي او را جدّي نگرفت. به امر خدا كشتي‌اي ساخت و عاشقان را زوج زوج در آن نشاند. كشتي كه به راه افتاد، آنان كه از قانون عاشقي سرپيچي كرده بودند به هلاكت رسيدند...


يكشنبه:

خدا رازي را كه به نوح گفته بود براي ابراهيم بازگو كرد. چيزي شبيه عشق.
ابراهيم كه سر از پا نمي‌شناخت به ميان آتش افكنده شد و در حالي كه بوي ياس‌هاي سپيد و شقايق‌هاي سرخ، زمين و آسمان را پر كرده بود، به سلامت به در آمد.
بت‌ها خوار شده بودند و نمرود در مانده. امّا قصه به همين جا
ختم نشد.
اسماعيل از تشنگي به ستوه آمد و زمزم پاداش سعي هاجر گشت. پايه‌هاي كعبه بالا رفت و ابراهيم عرق‌ريزان آنچه را از خدا شنيده بود براي فرزندش تكرار مي‌كرد...


دوشنبه:

فقط يك چيز مي‌توانست بي‌تابي موسي را به آرامش و قرار بدل كند. از درخت صدايي شنيد، تلاوتي آسماني، آوايي ملكوتي، چيزي شبيه عشق.
و موسي به راه افتاد. ديگر نه از فرعون واهمه داشت، نه دل نگران سرنوشت خود بود و نه حتي به شعيب مي‌انديشيد. او با بردباري آزار فرعونيان و بهانه‌جويي اسرائيليان را تحمل مي‌كرد و آنگاه كه از گوساله و سامري به خشم آمده بود و هارون را عتاب مي‌كرد گويي كسي دوباره او را به رسم عاشقان نويد داد و موسي همة آنچه را در طور آموخته بود يك جا پيشكش هارون كرد...

جمعه ها طبع   من   احساس   تعزل   دارد

نا خود آگاه به سمت تو   تمایل دارد

بی تو   چندیست که   در کار زمین   حیرانم

 مانده ام بی تو چرا   باغچه ام گل دارد

شاید این  باغچه   ده   قرن   به   استقبالت

فرش   گسترده و در  دست گلایل دارد

تا به کی یکسره یکریز نباشی  شب   و  روز

ماه مخفی  شدنش  نیز   تعادل   دارد

کودکی فال فروش است و به عشقت هر روز

میخرم از پسرک   هر   چه  تفأل  دارد

یازده پله  زمین   رفت   به    سمت   ملکوت

یک قدم مانده زمین شوق تکامل دارد

هیچ   سنگی   نشود   سنگ   صبورت٬تنها

 تکیه بر کعبه   بزن٬کعبه   تحمل   دارد

سید حمیدرضا برقعی

آقا اجازه! خسته ام از اين همه فريب،

به یاد روی مه آلوده اش غزل خوانم

به فکر ماه پس ابرم و هراسانم



چقدر طول کشید انتظار ، می ترسم

به وقت آمدنت زنده ام ؟ نمی دانم



به فکر پرده کشیدن ز رویت ای ماهم

که از زمان ظهورت حدودا آگاهم



نه ، دور نیست زیاد این زمان ظهور

ببین صدای قدمت آید از ته آهم



عطش برای شرب نگاهت ببین به لب هایم

همین بس است بیا و نگو نمی آیم



برای انتظار تو آقا توانمان رفته

برای شیعه بد است آقا ، نگو که تنهایم


پس از هزار و چند قرن هنوز می نالم

که شیفته رخ ماه و خراب آن خالم



ولی همین که خوب فکر می کنم شاید من

به شاخه های درخت شکفتنت کالم



مرا نبین که به گلشن و چمن خارم

امید آمدنت را به روی گل دارم



به خاطر گلها بیا بهار گلزارم

که سیصد و سیزده گل در این چمن دارم

منبع اینترنت

مي دونم يه شب مي آي خاکو چراغون مي کني

شيشه ي عمر شبو مي شکني داغون مي کني

شنيدم وقتي بياي از آسمون گل مي ريزه

کوچه باغا رو پر از بيداي مجنون مي کني

شنيدم وقتي بياي غصه هامون تموم مي شه

قحطي گريه مي آد ، خنده رو ارزون مي کني

آسمون به احترامت پا مي شه به اون نشون

که تو سفره ي زمين خورشيدو مهمون مي کني

دلامون خيلي گرفته س ، شبامون خيلي سياس

مي دونم يه شب مي آي خاکو چراغون مي کني

مي دونم يه شب مي آي خاکو چراغون مي کني

شيشه ي عمر شبو مي شکني داغون مي کني

شنيدم وقتي بياي از آسمون گل مي ريزه

کوچه باغا رو پر از بيداي مجنون مي کني

شنيدم وقتي بياي غصه هامون تموم مي شه

قحطي گريه مي آد ، خنده رو ارزون مي کني

آسمون به احترامت پا مي شه به اون نشون

که تو سفره ي زمين خورشيدو مهمون مي کني

دلامون خيلي گرفته س ، شبامون خيلي سياس

مي دونم يه شب مي آي خاکو چراغون مي کني

علیرضا قزوه

حرفي بگوي و از لب خود كام ده مرا

ساقي ز پا فتاده شدم جام ده مرا

فرسود دل ز مشغله جسم جان بيا

بستان ز خود فراغت ايام ده مرا

رزق مرا حواله به نامحرمان مكن

از دست خويش باده گلفام ده مرا

بوي گلي مشام مرا تازه مي‌كند

اي گلعذار بوسه به پيغام ده مرا

بنما تبسمي و خزانم بهار كن

اي نخل بارور گل بادام ده مرا

عمرم برفت و حسرت مستي ز دل نرفت

عمري دگر ز معجزه جام ده مرا

اي عشق شعله بر دل پر آرزو بزن

چندي رهايي از هوس خام ده مرا

جانم بگير و جام مي از دست من مگير

اي مدعي هر آنچه دهي نام ده مرا

مرغ دلم به ياد رفيقان به خون تپيد

يا رب اميد رستن از اين دام ده مرا

بشكفت غنچه دلم اي باد نوبهار

خندان دلي بسان (امين) وام ده مرا

برای برخی از دوستان که نظر داده بودن سوال شده بود این شعر برای چه شخصیه باید بگم

 این شعر از اشعار رهبر آیت الله خامنه ای (مدظله العالی) هست

ايکاش اينجا بودي و در کنارم مي نشستي و در بيان مطالب ياريم مي ساختي تا من با حس گرماي وجودت از دلتنگيهايم مي رهيدم .
آيا نمي خواهي بيايي؟
آيا نمي خواهي بيايي ، و مرا از اين دنياي عذاب برهاني ؟
آيا نمي خواهي بيايي و هستي ام را دگر باره بنيان نهي و مرا از تهي شدني که هر لحظه بيش از قبل وجودم را تباه ميسازد برهاني ،
آيا نمي خواهي بيايي و و مرا از شادي پر سازي و از غم تهي ؟ مگر اين وجود کوچک چقدر توان ذخيره غمها را دارد ؟
آيا نمي خواهي بيايي و مرا به لحظات شيرين ديدار پيوند زني و از اسارت زخمها برهاني و لذت پرواز را به وجودم بچشاني ؟
مگر ديگر جايي براي بوجود آمدن زخمي ديگر مانده است ؟
آيا نمي خواهي بيايي و مرا با خود به سرزميني از شادي و نور و محبت ببري ، تا ابد ، در کنار خود ؟
آخر مرا در اين گردابهاي طاقت فرساي افکار که از هر سو احاطه ام کرده اند رها مکن !
آيا نمي خواهي بيايي و مرا از دام گسترده تنهايي برهاني و به لذت پيوند زني ؟
آيا نمي خواهي بيايي و لحظات درد آلود فراق را به پايان برساني ؟
اين تنهايي و فراق دارد مرا مي کشد !
آيا نمي خواهي بيايي و مرا از زندان خاک برهاني و به ابديت پيوند زني ، رنج را پايان بخشي و درد را مرهم نهي ؟
من بخاطر دردها و رنجها ، غمها و سختيها و زخمها ـ که اينک آنقدر زياد گشته که جانکاه و جانفرسا گشته ـ نمي نالم ، بلکه آنها را بهانه ديدار تو کرده ام تا از جانکاه ترين دردها که همان درد فراق توست رهايي يابم و به شيرين ترين لذتها که همانا ديدار تست ، دست يابم ،
آيا نمي خواهي بيايي و مرا با خود ببري ؟؟؟؟؟؟؟؟ آخر کي ؟

برگرفته ازاینترنت

فریب ما مخور آقا دروغ میگوییم 

قسم به ام ابیها دروغ میگوییم

تمام چشم به راهی و انتظار و ظهور

و ندبه های فرج را دروغ میگوییم

کدام گریه غربت،کدام اشک فراق

 قسم به حضرت زهرا دروغ میگوییم

دلی که مامن دنیاست،جای مولا نیست

اسیر شهوت دنیاست، دروغ میگوییم

زبان سخن ز تو گوید ولی برای گناه 

به پیش چشم شما هم دروغ میگوییم

خلاصه ای گل نرگس کسی به فکر تو نیست

 و ما به وسعت دریا دروغ میگوییم