لطفا به ادامه مطلب بروید

لطفا به ادامه مطلب بروید

لطفا به ادامه مطلب بروید

شب ها که در خیابان خلوت خواب
پا به پای غرور و قافیه می روی
مرگ با لباس چین دار بلندش
پای پنجره ی اتاقم می آید
سوت می زند
و منتظر می ماند
قوطی قرص های این قلب بی قرار که سبک تر شد
مرگ هم بر می گردد
می رود سراغ سرایدار پیر همسایه
نه ! عزیز دلم
تازگی بوف کور هدایت را نخوانده ام
اینها که نوشتم حقیقت محض است
باور نمی کنی ، یک شب به کوچه ی دلتنگ ما بکوچ
کنار همان درخت که پر از خاطرات خط خورده است
بایست و تماشا کن
تا ببینی چکونه به دامن دریا و گریه می روم
بس کن ای دل ساده
صفحه صفحه برای که گریه می کنی ؟
کتاب کبود گریه ها را آهسته ببند
تا خواب بی خروس بانوی بهار را بر هم نزنی
گوش کن! درمانده ی درد آلود
از پس پرده های پنجره
صدای سوت می آید

شعر از یغما گلرویی

موزیک زیر تقدیم به یه بزرگ که از دستم ناراحته

برای شنیدن پلی کنید و صبر نمائید

پیش از پریروز شدن ِ امروز

دیگر ساعتی بر دست ِ من نخواهی دید! من بعد عبور ِ ریز ِ عقربه ها را مرور نخواهم کرد! وقتی قراری ما بین ِ نگاه ِ من و بی اعتنایی نگاه ِ تو نیست، ساعت به چه کار ِ من می آید؟ می خواهم به سرعت ِ پروانه ها پیر شوم! مثل ِ همین گل ِ سرخ ِ لیوان نشین، که پیش از پریروز شدن ِ امروز می پژمرد! دوست دارم که یک شبه شصت سال را سپری کنم، بعد بیایم و با عصایی در دست، کنار خیابانی شلوغ منتظرت شوم، تا تو بیایی، مرا نشناسی، ولی دستم را بگیری و از ازدحام ِ خیابان عبورم دهی! حالا می روم که بخوابم! خدا را چه دیده ای! شاید فردا به هیئت پیرمردی برخواستم! تو هم از فردا، دست ِ تمام پیرمردان ِ وامانده در کنار ِ خیابان را بگیر! دلواپس نباش! آشنایی نخواهم داد! قول می دهم آنقدر پیر شده باشم، که از نگاه کردن به چشمهایم نیز، مرا نشناسی! شب بخیر! یغماگلرویی

شعر چهارده

صدای گام های گریه می آید دوباره آمدی کنار پنجره ، شعری نوشتی و رفتی   این بار صدای قدم های تو را از پس پرده گاه گناه وگریه شنیدم حالا به اولین ستاره که رسیدی بپرس کدام شاعر غزلپوش شبانه ، عشق را در برگ های ولنگار دفتری کهنه می نوشت اما تو که نشانی شاهراه ستاره را نمی دانی همیشه از سیب و ستاره و روشنی قصرهای کاغذی که می نوشتم می گفتی هزار پروانه هم که بر برگهای دفترت بچسبانی پینه ی پیر و یاس علیل باغچه ی ما گل نمی دهد هیچ وقت بهار طلایی روز و رویا را باور نکردی ! گل من هیچ وقت خدا يغماگلرويي

التماست نمی کنم

گفتم: «بمان!» و نماندی!
رفتی،
بالای بام آرزوهای من نشستی و پایین نیامدی!
گفتم:
نردبان ترانه تنها سه پله دارد:
سکوت و
صعودُ
سقوط!
تو صدای مرا نشنیدی
و من
هی بالا رفتم، هی افتادم!
هی بالا رفتم، هی افتادم...
تو می دانستی که من از تنهایی و تاریکی می ترسم،
ولی فتیله فانون نگاهت را پایین کشیدی!
من بی چراغ دنبال دفترم گشتم،
بی چراغ قلمی پیدا کردم
و بی چراغ از تو نوشتم!
نوشتم، نوشتم...
حالا همسایه ها با صدای آواز های من گریه می کنند!
دوستانم نام خود را در دفاترم پیدا می کنند
و می خندند!
عده ای سر بر کتابم می گذارند و رؤیا می بینند!
اما چه فایده؟
هیچکس از من نمی پرسد،
بعد از این همه ترانه بی چراغ
چشمهایت به تاریکی عادت کرده اند؟
همه آمدند، خواندند، سر تکان دادند و رفتند!
حالا،
دوباره این من و ُ
این تاریکی و ُ
این از پی کاغذ و قلم گشتن1

گفتم : « - بمان!» و نماندی!
اما به راستی،
ستاره نیاز و نوازش!
اگر خورشید خیال تو
اینجا و در کنار این دل بی درمان نمی ماند،
این ترانه ها
در تنگنای تنهایی ام زاده می شدند؟

یغماگلرویی

بی تو از آخر قصه های مادربزرگ می ترسم

می ترسم از صدای این سکوت سکسکه ساز

می دانم ! عزیز

می دانم که اهالی اینحدود حکایت

مدام از سوت قطار و سقوط ستاره می گویند

اما تو که می دانی

زندگی تنها عبور آب و شکفتن شقایق نیست

زندگی یعنی نوشتن یاس و داس و ستاره در کنار هم

زندگی یعنی دام و دانه در دمانه ی دم جنبانک

زندگی یعنی باغ و رگ و بی پناهی باد

زندگی یعنی دقایق دیر راه دور دبستان

زندگی یعنی نوشتن انشایی درباره ی پرده ها و پنجره ها

زندگی تکرار تپش های ترانه است

بیا و لحظه یی بالای همین بام بی بادبادک و بوسه بنشین

 
باور کن هنوز هم می شود به پاکی قصه های مادربزرگ هجرت کرد

دیگر نگو که سیب طلای قصه ها را

کرم های کوچک کابوس خورده اند

تنها دستت را به من بده

و بیا

یغما گلرویی

گفتی‌ باید بنویسم‌ که‌ شب‌ِ قصه‌ قشنگه‌ !

چه‌ شبای‌ رنگ‌ به‌ رنگی‌ !

من‌ میخوام‌ یه‌ آینه‌ باشم‌ روبه‌روی‌ این‌ دقایق‌ !

چه‌ شبای‌ رنگ‌ به‌ رنگی‌ !

آدم‌ به‌ آدم‌ می‌رسه‌

مرغک‌ِ پَر شکسته‌ام‌ ، قوّت‌ِ بال‌ِ من‌ تویی‌  شهرِ به‌ شب‌ نشسته‌ام‌ ، ماه‌ِ هلال‌ِ من‌ تویی‌  تشنه‌ وُ بی‌ترانه‌ام‌ تو هُرم‌ِ دلسپردگی‌  چشمه‌ی‌ آب‌ِ روشن‌ُ پاک‌ُ زلال‌ِ من‌ تویی‌  یه‌ سال‌ِ پیرُ کهنه‌ام‌ با هفته‌های‌ بی‌طپش‌  لحظه‌ی‌ آسمونی‌ِ تحویل‌ِ سال‌ِ من‌ تویی‌    می‌دونم‌ چشمای‌ تو یه‌ روز به‌ دادم‌ می‌رسه‌  کوه‌ به‌ کوه‌ نمی‌رسه‌ ، آدم‌ به‌ آدم‌ می‌رسه‌    قصه‌ی‌ سرنوشت‌ِ من‌ زانوهام‌ُ خم‌ می‌کنه‌  نقطه‌ی‌ پاک‌ُ روشن‌ِ فنجون‌ِ فال‌ِ من‌ تویی‌  یه‌ آدم‌ِبرفی‌ِ مغرورِ به‌ یخ‌ نشسته‌ام‌  ذغال‌ِ چشم‌ ، سطل‌ِ کلاه‌ ، دسکش‌ُ شال‌ِ من‌ تویی‌  ترانه‌های‌ تازه‌م‌ُ برای‌ تو رَج‌ می‌زنم‌  اما به‌ تو نمی‌رسن‌ ، شعرِ محال‌ِ من‌ تویی‌    می‌دونم‌ چشمای‌ تو یه‌ روز به‌ دادم‌ می‌رسه‌  کوه‌ به‌ کوه‌ نمی‌رسه‌ ، آدم‌ به‌ آدم‌ می‌رسه‌ یغماگلرویی

یادمه‌ بادبادکامون‌ یادمه‌

گلوی‌ مرغ‌ِ حق‌ بسته‌ ، شب‌ از تکرارِ شب‌ خسته‌ 

 به‌ روی‌ چهره‌ی‌ مهتاب‌ ، غباری‌ تیره‌ بنشسته‌

یادم نرفته است!
گفتی : از هراس ِ باز نگشتن،
پشتِ سرم خاکاب نکن!
گفتی : پیش از غروب ِ بادبادکها برخواهم گشت!
گفتی: طلسم ِ تنهای ِ تو را،
با وِردی از اُراد ِ آسمان خواهم شکست!
ولی باز نگشتی
و ابر ِ بی باران این بغضهای پیاپی با من ماند!
تکرار ِ تلخ ِ ترانه ها با من ماند!
بی مرزی ِ این همه انتظار با من ماند!
بی تو،
من ماندم و الهه ی شعری که می گویند
شعر تمام شعران را  انشاء می کند!
هر شب می آید
چشمان ِ منتظرم را خیس ِ گریه می کند
و می رود!
امشب، اما
در ِ اتاق را بسته ام!
تمام پنجره ها را بسته ام!
حتا گوشهایم را به پنبه پوشانده ام،
تا صدای هیچ ساحره ای را نشنوم!
بگذار الهه ی شعر،
به سروقت ِ شاعران ِ‌دیگر ِ این دشت برود!
می می خواهم خودم برایت بنویسم!
می بینی؟ بی بی ِ دریا!
دیگر کارم به جوانب ِ جنون رسیده است!
می ترسم وقتی که - گوش ِ شیطان کر! -
از این هجرت ِ بی حدود برگردی،
دیگر نه شعری مانده باشد،
نه شاعری!
کم کم یاد گرفته ام به جای تو فکر کنم،
به جای تو دلواپس شوم،
حتا به جای تو بترسم!
چون همیشه کنار ِ منی!
کنارمی، اما...
صد داد از این اما

يغما گلرويي

خسته‌ام‌ از این‌ من‌ِ بی‌حنجره‌ ! 

خسته‌ام‌ از پلک‌ِ مَنگ‌ِ پنجره‌  !

خسته‌ام‌ از ظلمت‌ِ این‌ سایه‌ سار ! 

خسته‌ام‌ از این‌ همه‌ چشم‌ انتظار ! 

ای‌ طلوع‌ِ ناب‌ِ هر ویرانکده‌ !

ای‌ کلیدِ قفل‌ِ کورِ میکده‌ !

خسته‌ام‌ از این‌ تبارِ شب‌ْزده‌ ! 

خسته‌ام‌ از مستی‌ِ بی‌عربده‌ ! 

با تو از تو قصه‌ گفتم‌ ، نازنین‌ !

در شب‌ِ قصه‌ نخفتم‌ ، نازنین‌ !

با تو باید بگذرم‌ از این‌ سکوت‌ ،

من‌ تو را از تو شنفتم‌ ، نازنین‌ !

ای‌ طلوع‌ِ ناب‌ِ هر ویرانکده‌ !

ای‌ کلیدِ قفل‌ِ کورِ میکده‌ !

خسته‌ام‌ از این‌ تبارِ شب‌ْزده‌ ! 

خسته‌ام‌ از مستی‌ِ بی‌عربده‌ ! 

باید از این‌ آینه‌ جاری‌ شَوَم‌ !

من‌ نباید در تو تکراری‌ شَوَم‌ !

من‌ به‌ « نه‌ ! » گفتن‌ گذشتم‌ از حصار ،

آه‌ ! اگر دربندِ این‌ « آری‌ ! » شَوَم‌ !

ای‌ طلوع‌ِ ناب‌ِ هر ویرانکده‌ !

ای‌ کلیدِ قفل‌ِ کورِ میکده‌ !

خسته‌ام‌ از این‌ تبارِ شب‌ْزده‌ ! 

خسته‌ام‌ از مستی‌ِ بی‌عربده‌ !

یغما گلرویی