دل ِ آزرده چون شمع شبستان تو می سوزد

چه غم دارم؟ که این آتش به فرمان تو می سوزد

متاب امشب به بام من چنین دامن کشان ای مه!

که دارم آتشی در دل که دامان تو می سوزد

خطا از آه ِ آتشبار من بود ای امید جان!

که هر دم رشته های سست پیمان تو می سوزد

خیالش می نشیند در تو امشب ای دل ِ عاشق!

مکن این آتش افشانی، که مهمان تو می سوزد

کنارت را نمی خواهم، که مقدار تو می کاهد

کتاب عشق مایی، برگ پایان تو می سوزد

نهان در خود چه داری ای نگاه آتشین امشب؟

که پرهیز حیا را برق سوزان تو می سوزد

گریزانی ز من، چون لاله از خورشید تابستان؛

مگر از تابشم ، ای نازنین! جان تو می سوزد؟

سراب دلفریب عشق و امیدی، چه غم داری؟

که چون من تشنه کامی در بیابان تو می سوزد

چه سودی برده ای، سیمین ز شعر و سوز و ساز او؟

غزل سوزنده کمتر گو، که دیوان تو می سوزد...

سیمین بهبهانی

به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم

نه به ابر ، نه به آب ، نه به اين آبي آرام بلند

من مناجات درختان را هنگام سحر

نفس پاک شقايق را در دامن کوه

رقص عطر گل يخ را با باد

همه را مي‌ بينيم ، مي‌ شنوم

من به اين جمله نمي ‌انديشم ، به تو مي‌ انديشم

به تو مي‌ انديشم ، به تو مي ‌انديشم

اي سراپا همه خوبي ، تک و تنها به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم

همه وقت ، همه جا ، من به هر حال که باشم به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم

تو بدان اين را ، تنها تو بدان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

تو بدان اين را ، تنها تو بدان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم

اي سراپا همه خوبي ،تک و تنها به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم

جاي مهتاب به تاريکي شب ها تو بتاب

من فداي تو به جاي همه گل ها تو بخند

من همين يک نفس از جرعه ي جانم باقي است

آخرين جرعه ي اين جام تهي را تو بنوش

پاسخ چلچله‌ ها را تو بگو

قصه ي ابر و هوا را تو بخوان

تو بمان با من ، تنها تو بمان

 به تو مي ‌انديشم ، به تو مي‌ انديشم

اي سراپا همه خوبي ، تک و تنها به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم

به تو مي ‌انديشم ، به تو مي ‌انديشم