در این هوای مضطرب که در قفس نشسته ام

اگرچه زنده ام ولی کبوترانه خسته ام

پریده ام در انزوا به ارتفاع میله ها

در انتظار مانده ام که بشکنند پیله ها

برای خنده ای عمیق ، دلم عجیب لک زده

در ازدحام غصه ها سکوت هم کپک زده

تمام عمر رفته ام شبیه چوب خط شده

کنار قاب پنجره صدای من فقط شده :

آهای آسمان من ! چقدر مانده تا سحر ؟

بگو که می روم از این خرابه ی بدون در

به سمت انتهای شب ، رهاتر و پرنده تر

دلم صعود می کند ، از این سقوط مستمر

منبع وب

نگاهِ أمن و رئوفت پناه آهو بود

به دستهای کریمت نگاه آهو بود

بهارعاطفه هایی ودشت حس میکرد

صدای پای تو تا ردِّ آه آهو بود

عجیب نیست که گرگی مقام چوپان یافت

کمینِ معجزه ات پیش راه آهو بود

به یک اشاره ی تو شیر پرده می غرید

اشاره ی دگرت دادخواه آهو بود

ولادت است به پای تو سر بریده شدن

ولی جدا شدن ... این اشتباه آهو بود

به چشمهای تو سوگند از تو وام گرفت

نجابتی  که  به چشم سیاه   آهو بود

برگرفته از اینترنت