قطره‏ای از اربعین

اربعین، خیس گریه،

و پرچم شیون بر بام هستی .

کربلا، تصویرهای زخم را در دست چهلمین خورشید می‏نهد .

دنیا کجا حریف تواند بود

تحمل کسی را که با قافله صبر

طومار ریز ریز شده هلهله را

از شام آورده است 

و مرگ نیشخندها را؟ !

اربعین، با ردایی سرخ

و صدایی بلند آمده است که :

پلیدی‏ها از یک قُماش‏اند؛

اگرچه نام آن‏ها در لعن، متفاوت است .

اربعین آمده است؛ با سلامی عاشورایی

بر طبع آبی پروانه‏ها

کناره سرخگون فُرات

و هنوز صدای بریده‏ای پر بوسه،

از قتلگاه می‏وزد .

اربعین آمده است؛ با درودی مشعشع

بر رایحه طولانی عطش

روبه‏روی نفس‏های برهنه تیغ

و هنوز همه چیز از عشق مایه می‏گیرد

و با کربلایی شروع می‏شود

که قوّت قلب آب‏هاست .

محمدکاظم بدرالدین