اندوهت را می‏گذاری و می‏روی

ثانیه‏های محنت‏بارت، صفحات خیالم را می‏سوزاند.

بر کتیبه‏های سوخته می‏نویسمت و وجدان‏های بیدار جهان را به قضاوت می‏طلبم.

ناله‏های کودکی‏ات، خاطر بادها را پریشان کرده است.

قناریان تنها، تاریک خرابه را به یاد می‏آورند و می‏گریند.

پنجره‏ها، کابوس‏های سیاهت را تب می‏کنند.

خارها، پاهای برهنه‏ات را جگرریش می‏کنند.

می‏روی و کوچکی دنیا را به طالبانش وامی‏گذاری. اندوهت را بر صورت خرابه می‏پاشی

 و می‏گذری تا به لبخندی ابدی بپیوندی

برگرفته از اینترنت

سلام بر تو و عاشورای بزرگی که در چشم‏های کوچک تو خلاصه شده است.

سلام بر تو که در خنکای لبخند حسین علیه‏السلام رها بودی و پا به پای آبله، زخم‏هایش را به جستجو.

سلام بر کوچکی گام‏هایت؛ به تو و خاطرات در آتش رها مانده‏ات.

سلام بر تو که آتش، کوتاه‏تر از دامنت نیافت.

تو را خوب‏تر از شام غریبان، زینب می‏شناسد و تو بهتر از همه، شام غریبان را.

شام غریبان، تو را خوب می‏شناسد؛ تورا که آن‏قدر پدر پدر کردی و «یا عَمَّتِیَ و یا أُخْتَ أَبِی! أیْنَ أَبِی»

گفتی تا در روشنای حضور حسین علیه‏السلام غوطه‏ور شدی.

سلام بر تو؛ به آن زمان که در هیاهوی غبار و سوار، اشک و مشک و ستیغ و تیغ، حسین علیه‏السلام را

در خلسه و خون و خاکستر رها دیدی.

از اندوه و داغ و دلتنگی، بوی تو به مشامم می‏رسد و هرگاه نام تو را می‏نویسم، هیچ واژه‏ای را توان

 توصیف اندوهت نیست.

از کنار شط تا وادی نخله، از مرشاد تا به حلب و از دید نصرانی تا به عسقلان، تو بودی همدم تنهایی بابا.

سلام به تو ای سئوال بزرگ تاریخ! پس از گذشت قرن‏ها آیا آبله پاهایت خوب شده‏است؟

محمد کامرانی اقدام

اگر آن روز نبود! 
   
اگر آن روز نسيم نفس‌های تو در دشت آتش و جنون نمی‌وزيد، اگر سلسله جبال قامت۷۲عاشق در حاشيه‌ی شمشيرهای بی تاب نمی‌ايستاد، اگر نازكای گلويی شش ماهه تير را لبيك نمی‌گفت، هنوز و هميشه،ما لبيك گوی ذلت و وحشت و ظلمت بوديم....
ای نجابت آب،صداقت آيينه،صراحت آفتاب!
بی ديروز تو،امروزمان نبود،فردايمان نمی‌باليد و روزگارمان روی خوش نمی‌ديد.اگر عطش تو نبود، آب خوشی از گلوی آفرينش پايين نمی‌رفت!اگر آن روز نبود، ما هر روز می‌شكستيم.ايستادن نمی‌توانستيم .پرواز نمی دانستيم و آسمان هرگز و هيچ‌گاه ما را به چيزی نمی‌خريد و در، حتی به روی آه‌مان نمی‌گشود.
اگر آن روز حرم تشنگی،در آتش نمی‌سوخت و كودكان عطش ،بيابانگرد نمی‌شدند امروز ما، يا بيابانگردان سرگردانی بوديم يا ولگردان كوچه‌های بدنام‍ی و گمنامی.اگر کوچه های كوفه‌و شام  نبودند و روشن‌ترين فرياد،ظلمت ترديدها را نمی‌شكست و باران كلام زينب،غفلت‌ها را نمی‌شست،اگر شكيب شگفت زنان و كودكان،در هنگامه تازيانه و توهين و تمسخر و تحقير نبود.امروز ما با نخستين تحقير،ميدان رها می‌كرديم و با سفير اولين تازيانه،"تسليم"را تن می‌سپرديم.

دكتر سنگری