این علی بن حسین بن علی حیدر نیست

لیک درحلم وشجاعت زعلی شیرخدا کمترنیست

 دشمن از برق نگاهش به ستوه آمد وگفت

گفته بودند که در کرب و بلا حیدر نیست

 
هر چه نزدیک تر آمد همه فریاد زدند

این جوان کیست اگر حضرت پیغمبر نیست

صدای شمشیرش می آمد .

صدای تاخت اسب و زمزمه شعری که میخواند :

"این مبارزه ، جوهره ی مردان را آشکار می کند .

این مبارزه ، ادعا را از حقیقت جدا می کند . "

نفس ها حبس بود . جوان های خویشاوند ، سر لای زانوها پنهان کرده بودند تا فریادی را که درراه بود

 نشنوند .جوانها ، نیمه شب ، دور از چشم بزرگترها رفته بودند بیابان .

با هم پیمان بسته بودند پیش از علی اکبر بروند .

می دانستند که هر زخم بر تن علی ، پدرش را تکه تکه می کند .   

اما مگر پدر و پسر گذاشته بودند .

علی گفته بود من باشم و شما بروید ؟

پدر گفته بود اول علی!!

فقط قبل رفتن چند قدم پیش رویم راه برود....!  

پای نامه صد و چهل هزار امضاء بود .

نوشته بود : " بشتاب . ما چشم به راه تو هستیم ."

نوشته بود : " برای امدنت آماده ایم و دیگر با والیان شهر نماز نمیخوانیم ."

نوشته بود : " میوه ها رسیده و باغ ها سبز شده . منتظرت هستیم . "

نامه در دستهایش ، وسط بیابان روبروی سپاهی که راهش را بسته بودند ایستاد : " کسی را

 کشته ام خونش را بخواهید؟!! مالی را برده ام؟!! کسی را زخمی کرده ام ؟!! "

بی دلیل هلهله کردند .

گفت : " مردم کوفه مرا دعوت کرده اند . این نامه ها....."

صداهای بی معنی و نامفهوم در آوردند تا صدایش نرسد .

جلوتر امد تا صورتهایشان را ببیند و ناگهان ساکت شد :

" شبث بن ربعی؟! حجار بن حجار؟! قیس بن اشعث؟!"

اسم ها همان اسمهای پای نامه بود....!!!

برگرفته از اینترنت

تكرار يك پرسش

                           

آه! ای بغض خفته در گلو ، چرا رهايم نمی‌كني ؟

بگذار درياي چشمهايم طوفاني شود

بگذار رود، رود بگريم، بگذار چون جويبار جاری‌شوم.

 آه! بغض خفته در گلو رهايم كن.

من به دو خورشيدنيازمندم كه باران بزايند.

كجايند چشم هايم تا ميزبان سيل اشك باشند؟

من سال هاست آب ننوشيده‌ام، قرن هاست لبانم از غم ترك بسته است، به سراب نمي انديشم، حتي آب نمي خواهم، من قطرات زلالي را می‌طلبم كه گرم‌اند. چون از دو خورشيد متولد می‌شوند. زلال ترين آبی كه می‌توان نوشيد.

مرهمی بر تمامي زخم هايم، ترجماني از خلوص و پاكي درون،

آه از بغض خفته در گلو رهايم كن.

من هنوز گيجم ،هنوز راه را پيدا نكرده ام ،هنوز اسرار را نمي دانم.

هنوز در انديشه ام تا آن روز سرخ را مرور مي كنم.

من به حنجره اي معصوم و نازك مي انديشم كه با تيري سياه از هم پاشيد حنجره اي تشنه اي كه با تير سيراب شد.

من به سيمايي درخشنده فكر مي كنم كه پايمال سم ستوران شد .

به آن ظهر داغ تابستان زل زده ام كه فرياد تشنگي كودكان، آسمان را شرمنده كرده بود.

به دستاني مي انديشم كه حتي پس از قطع شدن جنگيدند. بر پيكري كه صد ها تير و نيزه و شمشير بر آن نشست .به جسمي عريان و چاك چاك كه از زمين برداشته شد.

به نوجواني مي انديشم كه بند كفش هايش را از شدت شوق نبسته بود و به ميدان رفت و همه ديدند كه شمشيرش به زمين كشيده مي شد .

آه اي بغض خفته در گلو، بشكن، بشكن ومرا رها كن. مي خواهم بر غريب ترين مرد بگريم، مي خواهم بر او كه حرمش را شكستند و خاندا نش را به اسيري بردند خون بگريم.

سال هاست صداي هل من ناصر او در گوشم زنگ مي زند وهر بار كه به استقبال او مي روم تهيدست و بي پاسخ از اقيانوس پرسش هايم بر می‌گردم وتشنه تر از پيش!

ولی اكنون می‌خواهم باز هم اين صدا را مرور كنم  و دريابم كه چرا او در هنگامي كه ياوري نداشت و مي دانست كه كسي به ياريش نمی‌شتابد فرياد زد كه: آيا كسي هست مرا ياري كند ؟ !

                                    عبدالكريم خاضعي نيا

بغض كه هجوم می‌آورد، حنجره به زانو در‌می‌آيدو تسليم می‌شود. دل ترك بر‌می‌دارد، گلو می‌سوزد، گونه‌ها چون زمين تشنه به انتظار بارش می‌نشينند.
می‌شكند بغض، می‌جوشد چشمه‌ی چشم، شيار می‌زند بارش، گونه‌ها را. مثل دانه‌های درشت و پر تلألؤ مرواريد... نه...نه... مثل هيچ چيز نيست اشك.
تنها اشك است و بس.
قطره‌ای زخم از كبود دل‌های سوگوار، از گيس پريشان ابرها. از شب و ماه، ماه در محاق!
می‌آيد و با نياز می‌آميزد. با راز همراز می‌شود. به چله می‌نشيند و در وقت، می‌رسد. می‌رسد و آرام، آرام می‌چكد.
آن‌گاه دل جلا می‌گيرد، حنجره گشايش می‌يابد، پرده‌ها كنار می‌رود و خدا، جلوه‌گرانه متجلی می‌شود.

برگرفته از اینترنت

سلام بر ضامن آهو