قرن‌هاست كه قرار قلب‌ها برده‌ای.دست در دست نبض ها، آرامش سينه ها را آشوب كرده‌ای و همپای اشك‌ها، بر لب‌ها تراويده‌ای.
نام تو همسايه‌ی شور است. ياد تو تداعی شعر و شيون و شيفتگی. تو را نمی‌توان گفت مگر با بغضی غيور كه حنجره را می فشرد و سوزی غريب كه شعله‌ورمان می سازد.
ای ايمان ايستاده، ای حسين!
لحظه هايی كه موج موج حادثه‌ها، شكسته‌مان می‌خواهند و فوج فوج اندوه افتاده و نشسته‌مان می طلبد، نسيم ياد تو ايستادگی‌مان می‌آموزد.
به‌رسم نسيم بهار كه در گوش دانه‌ها، قصه‌ی قيام می‌گويد و حديث رويش، زمزمه می‌كند. وقتی ترديد و تزلزل و وسوسه بال و پر می‌گشايد تا ما را به سقوط و هبوط بخواند، كربلای تو را مرور می‌كنيم و هزار دريچه به روشنای يقين می‌گشاييم و رفتن بی ترديد و عبور مطمئن از سنگلاخ‌ها را به تن می‌سپاريم،
ای قلّه‌ی صبوری، ای صلابت و صولت غريب!
می‌شناسيم و نمی شناسيمت، تو قلّه‌ای بارز و روشنی كه از همه سويت می‌توان ديد اما قدم زدن در ساحت قلّه‌ی تو را، هر توانی و گامی نمی‌تواند دريابد.
دستمان گير تا دامنه‌ها را دريابيم، دستی بگشا تا به صلابت دست‌های علقمه، دست بگشاييم و بال بيابيم و ادراك كرانه‌های تو را دست‌كم از دوردست‌ها، ممكن ببينيم.
ما را از عشيره‌ی عاشورا كن؛ همنای نينوايمان ساز، جانی تفديده چون طف كربلا به ما بخش و فاصله‌ی هستی ما را با مستان تشنه‌كام كربلا كمتر كن.
چهارده قرن تو را دويده‌ايم، تو را چشيده‌ايم و هنوز و هميشه تشنه‌ايم.
ای روح عطش ما را درياب!

برگرفته از اینترنت

با تو چه بگویم ؟
            "شب تاریک و بیم موج و گردابی چنین هائل"
               و تو ای چراغ راه ،
                  ای کشتی رهایی ،
         ای خونی که از آن نقطه صحرا ،
             جاودان می تپی و می جوشی ،
                     و در بستر زمان جاری هستی ،
                             و بر همه نسل ها می گذری ،
                و هر زمین حاصلخیزی را سیراب خون می کنی ،
   و هر بذر شایسته را در زیر خاک می شکافی و می شکوفانی ،
          و هر نهال تشنه ای را به برگ و بار حیات و خرمی می نشانی ،
               ای آموزگار بزرگ شهادت !
                                 برقی از آن نور را
            بر این شبستان سیاه و نومید ما بیفکن !
                                                  قطره ای از آن خون را
                             در بستر خشکیده و نیم مرده ما جاری ساز !
                                                 و تفی از آتش آن صحرای آتش خیز را
                                               به این زمستان سرد و فسرده ی ما ببخش !
                                                          ای که "مرگ سرخ" را برگزیدی
                                                     تا عاشقانت را از "مرگ سیاه" برهانی ،
                                                                                     تا با هر قطره خونت ،
                                                         ملتی را حیات بخشی و تاریخی را به تپش آری
                                                                       و کالبد مرده و فسرده عصری را گرم کنی ،
                                                            و بدان جوشش و خروش زندگی و عشق و امید دهی !
                                                                       ایمان ما ، ملت ما ، تاریخ فردای ما ، کالبد زمان ما 
                               به تو و خون تو محتاج است

دکتر شریعتی

مرداب همیشه تنهاست و هیچ‌کس

او را دوست ندارد، زمانیکه چیزی

 در مرداب می‌افتد، او به خاطر

 رهایی از تنهایی آن را سخت در

 آغوش می‌کشد و نمی‌خواهد دوباره

 تنها شود و بهای رهایی مرداب از

 تنهایی، نابودی دیگران است.

برگرفته از وب

به شیطان گفتم: «لعنت بر شیطان»! لبخند زد.

پرسیدم: «چرا می خندی؟»

پاسخ داد: «از حماقت تو خنده ام می گیرد»

پرسیدم: «مگر چه كرده ام؟»

گفت: «مرا لعنت می كنی در حالی كه هیچ بدی در

حق تو نكرده ام»

با تعجب پرسیدم: «پس چرا زمین می خورم؟!»

جواب داد: «نفس تو مانند اسبی است كه آن را رام

نكرده ای. نفس توهنوز

وحشی است؛ تو را زمین می زند.»

پرسیدم: «پس تو چه كاره ای؟»

پاسخ داد: «هر وقت سواری آموختی، برای رم دادن

اسب تو خواهم آمد؛ فعلاً برو سواری بیاموز »

برگرفته از وب