زخمی‏تر از همیشه تو را داد می‏زنند

این آهوان خسته که فریاد می‏زنند

صحرا غریبه است و پر از دام‏های مرگ

هر جا نگاه می‏کنی انگار پای مرگ

اینجا کسی برای کسی سرپناه نیست

رحمی که نیست، کشتن آهو گناه نیست

هر کس برای خاطر خود صید می‏کند

ضامن که نیست، هیچ کسی دادخواه نیست

اینجا مسائلی است که دیگر عجیب نیست

گرگ از شکار کردن خود رو سیاه نیست

حالا که هیچ راه فراری نمانده است

غیر از حریم امن شما بارگاه نیست

حالا منم که رو به ضریحت نشسته‏ام

زخمی‏تر از همیشه و تنها و خسته‏ام

آماده می‏شوم که دلم را برای صید...

در دام عشق افکنی‏ام تا برای صید

برگرفته از اینترنت

۹ ذی الحجه شهادت اولین سفیر ابا عبدالله (ع) را بر همه عاشقان امام

حسین (ع) تسلیت عرض مینمایم باشد که از شهادت مسلم(ع)

درس شجاعت وپایداری بر عقاید را بیاموزیم

به آن که طناب دور گردنش می انداخت .

به آنکه به اسیری او را سوار اسب میکرد . 

به مردی که تازیانه بالا برده بود تا تنش را سیاه کند .

به مردمی که ایستاده بودند به تماشا . به هر کسی که آنجا بود التماس می کرد :

" به حسین بگوئید مسلم گفت نیا! مسلم گفت نیا! "  

به زنی که دلش رحم آمده بود و آبش داده بود .

به رهگذرانی که نمیشناخت .

حتی به بچه ها میگفت .

شمشیر بالا برده بودند گردنش را بزنند .

به مردمی که پایین دارالاماره منتظر ایستاده بودند سرش بیفتد پایین ، التماس میکرد : 

"یکی را روانه کنید به حسین بگویید که نیا!!!" 

برگرفته از اینترنت

شهادت امام محمد باقر(ع) را به تمامی پیروان

خالص خاندان پاکی تسلیت عرض می نمایم

شخصيت علمي:

بي ترديد چنان که بسياري از علماي اهل سنت، نيز گفته اند، امام باقر عليه السلام در زمان حيات خويش شهرت فراواني داشته و همواره محضر او از دوست دارانش، از تمامي بلاد و سرزمينهاي اسلامي، پر بوده است. موقعيت علمي ايشان، به مثابه شخصيتي عالم و فقيه، به ويژه به عنوان نماينده علوم اهل بيت، بسياري را وا مي داشت تا از محضر او بهره گيرند و حل اشکالات علمي و فقهي خود را از او بطلبند. در اين ميان، اهل عراق که بسياري از آنان شيعه بودند بيش از ديگران مفتون شخصيت آن حضرت شده بودند.

مراجعه کنندگان، خضوعي خاص نسبت به شخصيت علمي امام داشتند چنان که عبدالله بن عطاي مکي گويد: علما را در محضر هيچ کسي کوچکتر از زمان حضور در محضر امام باقر عليه السلام نديدم. حکم بن عينيه با تمام عظمت علمي اش در ميان مردم، در برابر آن حضرت مانند دانش آموزي در مقابل معلم خود به نظر مي رسيد.

شهرت علمي امام، در حد تعبير ابن عنبة، مشهورتر از آن است که کسي بخواهد آن را بيان کند. اين شهرت در زمان خود ايشان، نه تنها در حجاز که «کان سيد فقهاء الحجاز» بلکه حتي در عراق و خراسان نيز به طور گسترده فراگير شده بود. چنانکه راوي مي گويد: ديدم که مردم خراسان دور حضرت حلقه زده و اشکالات علمي خود را از ايشان مي پرسيدند.

ذهبي درباره امام باقر عليه السلام مي نويسد: ايشان از کساني است که بين علم و عمل، سيادت و شرف و وثاقت و متانت جمع کرده و براي خلافت اهليت داشت.

ابرش کلبي از هشام بن عبدالملک پرسيد: اين کيست که مردم عراق او را در ميان گرفته و مشکلات علمي خود را از وي مي پرسيدند؟ هشام گفت: اين پيامبر کوفه است، خود را پسر رسول خدا و شکافنده علم و مفسر قرآن مي داند.

شخصيت اخلاقي:

در گفتار راستگو ترين و در ديدار گشاده رو ترين و در بذل جان در راه خدا بخشنده ترين و در اخلاق متواضع ترين مردمان بود.

 از خوف خدا بسيار ميگريست و هنگام مشكلات اهل بيت را جمع ميكرد و با هم به ذكر و استغفار ميپرداختند. قسمت عمده درآمد خود را در راه خدا انفاق مي فرمود و خود مانند غلامانش در مزرعه كار ميكرد. در زهد و فضل و تقوي و آشنايي با رموز قرآن و سنت و تفسير و احكام شرع سرآمد همگان بود … علي بن عيسي اربلي در كتاب كشف الغمه و انب طلحه در مطالب السوول و سبط ابن جوزي در تذكره الائمه و ساير محدثين اهل سنت از عبد الله بن عطاء مكي روايت كرده اند كه گفته است: علماء را نزد هيچكس حقير تر از آن نديدم كه در محضر ابو جعفر محمد بن علي ديدم … 
امام محمد باقر (ع) در مورد نمونه اي از اخلاق امام باقر (ع) روايت است که مردى از اهل شام در مدينه ساكن بود و به خانه ‏امام بسيار مى‏آمد و به آن گرامى مى ‏گفت: «...در روى زمين بغض و كينه ا‏ى كسى را بيش از تو در دل ندارم و با هيچكس بيش از تو و خاندانت دشمن نيستم! و عقيده ‏ام آنست كه اطاعت‏ خدا و پيامبر و امير مؤمنان در دشمنى با توست، اگر مى ‏بينى به خانه  تو رفت و آمد دارم بدان جهت است كه تو مردى سخنور و اديب و خوش بيان هستى!»
 در عين حال امام عليه السلام با او مدارا مى‏ فرمود و به نرمى سخن مى ‏گفت. چندى بر نيامد كه شامى بيمار شد و مرگ را رويا روى خويش ديد و از زندگى نوميد شد، پس وصيت كرد كه چون در گذرد ابو جعفر «امام باقر» بر او نماز گزارد. شب به نيمه رسيد و بستگانش او را تمام شده يافتند، بامداد وصى او به مسجد آمد و امام باقر عليه السلام را ديد كه نماز صبح به پايان برده و به تعقيب نشسته است، و آن گرامى همواره چنين بود كه پس از نماز به ذكر و تعقيب مى ‏پرداخت. عرض كرد: آن مرد شامى به ديگر سراى شتافته و خود چنين خواسته كه شما بر او نماز گزاريد.  فرمود: او نمرده است... شتاب مكنيد تا من بيايم.

پس برخاست و وضو و طهارت را تجديد فرمود و دو ركعت نماز خواند و دستها را به دعا برداشت، سپس به سجده رفت و همچنان تا بر آمدن آفتاب، در سجده ماند، آنگاه به خانه‏ شامى آمد و بر بالين او نشست و او را صدا زد و او پاسخ داد، امام او را برنشانيد و پشتش را به ديوار تكيه داد و شربتى طلبيد و به كام او ريخت و به بستگانش فرمود غذاهاى سرد به او بدهند و خود بازگشت. ديرى بر نيامد كه شامى شفا يافت و به نزد امام آمد و عرض كرد: «گواهى مى ‏دهم كه تو حجت ‏خدا بر مردمانى.»

كلماتي از آن بزرگوار:

1 - همانا خداوند عز و جل نگاه دارد بوسيله تقوي بنده را از آنچه عقلش بدان دسترسي ندارد.
2 - بردباري جامه شخص دانا و عالم است مبادا خود را از آن برهنه كني.
3 - خدا بر خويش مهرورزي را لازم كرده و رحمت او بر خشمش پيشي جسته  و از روي راستي و درستي به انجام رسيده،
پس چنان نيست كه خداوند به بندگان خشم آغاز كند پيش از آنكه آنان او را به خشم آورند...
4 - هر ملتي كه كتاب خدا را به پشت سر انداخته خدا نيز علم كتاب را از آنها بگيرد …
5- حريص بر دنيا، همچون کرم ابريشم است که هر چه پيله را بر خود بيشتر بپيچد، بيرون آمدنش مشکل تر مي شود.

شهادت امام محمد باقر ( ع )

حضرت امام محمد باقر ( ع ) 19سال و ده ماه پس از شهادت پدر بزرگوارش حضرت امام زين العابدين ( ع ) زندگی کرد و در تمام اين مدت به انجام دادن وظايف خطير امامت ، نشر و تبليغ فرهنگ اسلامی  ، تعليم شاگردان ، رهبری اصحاب و مردم ، اجرا کردن سنتهای جد بزرگوارش در ميان خلق ، متوجه کردن دستگاه غاصب حکومت به خط صحيح رهبری و راه نمودن به مردم در جهت شناخت رهبر واقعی و امام معصوم ، که تنها خليفه راستين خدا و رسول ( ص ) در زمين است ، پرداخت و لحظه ای  از اين وظيفه غفلت نفرمود. سرانجام در هفتم ذيحجه سال 114هجری در سن 57 سالگی در مدينه به وسيله هشام مسموم شد و چشم از جهان فروبست . پيکر مقدسش را در قبرستان بقيع - کنار پدر بزرگوارش - به خاک سپردند .

سلام

موسم حج فرا رسیده و حاجی ها دارن میرن تا دلهاشون رو توی دریای رحمت الهی غرق کنن اما ...

این روزها خورشید هم حال وهوای غریبی داره میدونی خورشید هم دوست نداره طلوع کنه وروز جدیدی رو آغاز کنه ، هر چی روزها میگذره به هشتم ذیحجه الحرام  به اون سه شنبه ای که امام (ع) حج خودشون رو تبدیل به عمره میکنن وبه سمت کوفه رهسپار میشن نزدیک مشیم  ،

 میشه از همین الان صدای هل من ناصر حسین (ع) رو شنید میشه پای صحبت خورشید نشست و از روز واقعه ای ازش شنید که از خدا خواست که دیگه خورشید نباشه ،  میشه صدای تپش های قلب یه بچه کوچولوی شش ماهه رو حس کرد که خواست گریه کنه ولی در عوض تبسم کرد، از من نپرس چرا تبسم کرد آخه بوسه یه تیر سه شعبه ... ،

 میشه صدای زنک کاروانی رو شنید که ساربانش چشم به انگشتر امام (ع) داره ، میشه صدای یه فرستاده رو از بالای دارالعماره شنید که میگه حسین، کوفیا وفا ندارن ، بیا یه سر بریم پشت خیمه ها همون جایی که یه نامرد با نیزه دنبال یه قبر کوچولو میگرده ، نه جلوتر نریم برگردیم سمت فرات اگه حس بویایی خوبی داشته باشی میتونی بوی عطر گل یاسی رو بشنوی که توی بوی خون خیلی کمرنگ شده اگه خیلی گوش شنوایی داشته باشی میتونی التهاب آب فرات رو هم بشنوی که با خودش میگه کاش عباس (ع) جرعه ای از من بنوشه

، اگه چشماتو یه کم بیشتر باز کنی واگه چشمات طاقت داشته باشه توی دود وآتش وگریه شاید بتونی دوتا خورشید ببینی ، یکی روی نیزه یکی هم توی آسمون ، به سمت راست آسمون اگه بیشتر دقت کنی ، شمه ای از صورت مردی رو میبینی که خداوند برای آرام کردن فرشته هاش وعده داد یه روز جمعه میاد و انتقام خون حسین (ع) رو میگیره.

گوشتو تیزتر کن ،صدای هل من ناصر حسین (ع) رو میشنوی ؟

 بگذریم خیلی از کربلا برات حرف دارم کم کم تو این روزها برات میگم ...