حرفي بگوي و از لب خود كام ده مرا

ساقي ز پا فتاده شدم جام ده مرا

فرسود دل ز مشغله جسم جان بيا

بستان ز خود فراغت ايام ده مرا

رزق مرا حواله به نامحرمان مكن

از دست خويش باده گلفام ده مرا

بوي گلي مشام مرا تازه مي‌كند

اي گلعذار بوسه به پيغام ده مرا

بنما تبسمي و خزانم بهار كن

اي نخل بارور گل بادام ده مرا

عمرم برفت و حسرت مستي ز دل نرفت

عمري دگر ز معجزه جام ده مرا

اي عشق شعله بر دل پر آرزو بزن

چندي رهايي از هوس خام ده مرا

جانم بگير و جام مي از دست من مگير

اي مدعي هر آنچه دهي نام ده مرا

مرغ دلم به ياد رفيقان به خون تپيد

يا رب اميد رستن از اين دام ده مرا

بشكفت غنچه دلم اي باد نوبهار

خندان دلي بسان (امين) وام ده مرا

برای برخی از دوستان که نظر داده بودن سوال شده بود این شعر برای چه شخصیه باید بگم

 این شعر از اشعار رهبر آیت الله خامنه ای (مدظله العالی) هست

من به یک احساس خالی دلخوشم

من به یک احساس خالی دلخوشم

من به گل های خیالی دلخوشم

در کنار سفره اسطوره ها

من به یک ظرف سفالی دلخوشم

مثل اندوه کویر و بغض خاک

با خیال آبسالی دلخوشم

سر نهم بر بالش اندوه خویش

با همین افسرده حالی دل خوشم

در هجوم رنگ در فصل صدا

با بهار نقش قالی دلخوشم

آسمانم: حجم سرد یک قفس

با غم آسوده بالی دلخوشم

گرچه اهل این خیابان نیستم

با هوای این حوالی دلخوشم

سهیل محمودی

بر سر زده ...


زده بر سرم که امشب برسم به اوج مستی

بشوم خدا پرست و بنهم دگر پرستی

 

بشود اگر موافق نفس نسیم این دل

به رکاب عقل آیم ، برسم به بام هستی

 

بزنم به طعنه چشم بر آن فقیر عشقت

که ببین کجا رسیدم ز طریق غم پرستی

 

ببرم از این طریقت به تمام لامکان ره

نرود به غیر این ره به جز از خمار مستی

 

چو که خواهی از در آیی به چنین مقام شاهی

نرسی به این مراتب به طریق خود پرستی

 

اگرت تکبری هست و اگر غرور ، برخیز

بشکن که شرط اول نبود به غیر پستی

 

بکن ای رفیق ، ما را به دعا وداع شاید

برسم به پادشاهی و اگر نشد به مستی

منبع اینترنت

فال نیک

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟ شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟   پر می زند دلم به هوای غزل، ولی گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟   گیرم به فال نیک بگیرم بهار را چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟   تقویم چارفصل دلم را ورق زدم آن برگهای سبِِِِزِِِ سرآغاز سال کو؟   رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟ زنده یاد قیصر امین پور

عزیز!

میدونی دل که دست خود آدم نیست وقتی پر بکشه ، پر کشیده دیگه هم نمیتونی برگردونی سر جاش.  معلوم هم نیست روی بوم چه دلتنگی ای  بشینه این یکی از خصوصیات دل ما آدماس کاریش هم نمیشه کردفقط باید حواسمون باشه قبل از این که دل پر بکشه جوری تربیتش کرده باشیم جایی که میشینه ارزش نشستن داشته باشه .

 خیلی باید از خدا ممنون باشیم که غروب رو آفرید با اون رنگ اسرار آمیز و اون حس دلتنگیش.

 باید ممنون خدا باشیم از این که غروبای جمعه رو آفرید باید ممنونش باشیم که دلمونو غروبای جمعه پر میده جاهای خوب.  آخه همیشه که آدم غروبای جمعه نباید یاد گناهاش وامام زمانی(عج) که داره برای گناهاش گریه میکنه بیفته.

 عزیز! وقتی بهت گفتم دلم گرفته تو فکر کردی دلم برا دنیا گرفته، فکر کردی زخم عشق کهنه قدیمیم باز سر باز کرده

بهم گفتی: تو که نباید دلت بگیره!

 ولی اون موقع کاش پیشم بودی می دیدی که یه حلقه اشک چشمامو گرم کرده آخه اون موقع داشتم توی عکسام دنبال یه عکس میگشتم یه دفعه چشام افتاد به این عکسه دلم رفت کاش بهت نمیگفتم که تو هم فکرای دیگه نکنی ولی حالا که گذشته به قول خودم بی خیال

کاش تو هم دلت همیشه تنگ چیزای خوب باشه نه دنیا .آخه جایی که من دلم براش تنگ شده میگن مال دنیا نیست یه تیکه از بهشت خداست .

 میدونی عزیز اونایی که رفتن کربلا این حرف منو متوجه میشن دقیقا از شب پنج شنبه تا غروب جمعه انگار تو کربلا یه خبردیگه ای میشه منتظر نشین برات بگم چه خبره .

پاشو با هم بریم اول میریم تل زینبیه (س) الان دیگه از این بالا داریم تو گودال قتلگاه رو میبینیم اینجا همونجایه که میتونی همه روضه هایی که از بچگی شنیدی رو جلوی چشمات تجسم کنی حالا بیا با هم بریم کف العباس(ع) اینجارو قشنگ یادت باشه آخه اون یکی دست علمدار یه کم پایین تره اینجا تازه یه سوال تو ذهنت شکل میگیره چرا این دوتا دست این همه از هم دورن ؟

خب بدو بریم دارن اذان میگن بریم حرم سقا برای نماز خب بعد از نماز من دیگه باهات نمیام باید تنهایی بری پیش امام (ع)  منم تنهایی میرم بهت گفته بودم من زیارت تنهایی دوست دارم فقط یه نکته بهت بگم به فاصله بین قتلگاه امام (ع) با ضریح نورانیش زیاد توجه کن !

کاش تو هم طعم این زیارت همیشه تو دلت بمونه تا متوجه بشی که دل آدما بعضی وقتا برای غروبای کربلا تنگ میشه !

 خسته ۲۶/۸/۸۷ غروب یه جمعه که دلم گرفته بود

امروز یکی از دوستانی که باهاش حرف میزنم و خیلی دلش میخواد که بدونه من درموردش چه فکری میکنم توی صحبت هاش یه عکس برام فرستادکه منو یاد شهدا و مرگ انداخت این چندمین باری بود که از حرفای این دوست به یاد شهدا میفتم که خیلی به فال نیک میگیرم این اتفاق چندباره رو .
 خیلی رفتم تو فکرکه دید شهدا درباره مرگ چی بوده که این دنیای قشنگ و پر زرق وبرق رو با تیر و تر کش وخمپاره عوض کردن به عنوان یه جوان پرسش گر که هیچ کس جواب این سوالارو نداره بهم بده این بار هم توی اینترنت سرچ کردم ولی متاسفانه مطالب زیادی نتونستم پیدا کنم ولی چیزی که فهمیدم یعنی نفهمیدم این بود که لذت زندگی مرگ اگاهانه را جز اولیای خدا کس نمی داندوشهدا از اولیای خدا بودند وباز به خودم گفتم که خوش به حال اونایی که خودشون رفتن وکسی برای بردنشون نیومد وبد به حال خودم که توی روزمرگی این دنیا غرق شدم وبه قول شهید آوینی زمان ما را با خود برده است وشهدا مانده اند . مقاله زیر هم مقاله ای هست از شهید بزرگوار آوینی خوندنش خالی از لطف نیست .

مرگ آگاهی

_{ابليس بعد از رانده شدن از درگاه الهي در مناظره با ملائكه گفت من قبول}

_{دارم كه براي من اله و معبود و خالقي است كه خالق جهان است لكن هفت}

_{سوال و اشكال بر حكمت خداوند دارم.}

_{1- فلسفه  آفرينش من چيست با اينكه  خداوند قبل از خلقت من  مي ‏دانست}

 _{چه كارهايي از من صادر مي‏شود.}

_{2- فايده تكليف  چيست با  اين كه سود و زياني به او نمي‏رسد و همه فوايد}

_{به  بندگان او بر مي‏گردد  تا به كمال برسند . آيا نمي‏توانست اين كمال  را}

_{بدون واسطه تكليف به انسانها بدهد و از اول بندگانش را كامل بيافريند.}

_{3- اگر خداوند مرا به معرفت و اطاعت خود مكلف مي‏كرد من مي‏پذيرفتم}

 _{ولي چرا به سجده در برابر آدم امر كرد.}

من و تو چيست بگو

_{5- چرا خداوند به من اجازه داد كه وارد بهشت شوم و آدم را وسوسه كنم.}

_{6-  چرا  خداوند  من عاصي را بر آدمي كه  مطيع محض او  و  در مسير}

_{عبادت او حركت مي‏كرد مسلط ساخت.}

از شر بود آيا بهتر نبود.

 بیشتر فکر کنیم

عبدالعظيم عليه السّلام فرزند عبدالله بن علي، از نوادگان حضرت امام حسن مجتبي عليه السّلام است و نسبش با چهار واسطه به آن حضرت مي رسد .
پدرش عبدالله نام داشت و مادرش فاطمه دختر عقبه بن قيس .
ولادت با سعادت حضرت عبدالعظيم عليه السّلام در سال 173 هجري قمري در شهر مقدّس مدينه واقع شده است و مدّت 79 سال عمر با بركت او با دوران امامت چهار امام معصوم يعني امام موسي كاظم عليه السّلام ، امام رضا عليه السّلام، امام محمّدتقي عليه السّلام و امام عليّ النّقي عليه السّلام مقارن بوده ، محضر مبارك امام رضا عليه السّلام  ، امام محمّد تقي عليه السّلام  و امام هادي  عليه السّلام را درك كرده و احاديث فراواني از آنان روايت كرده است .
اين فرزند حضرت پيامبر صلّی الله عليه و آله وسلّم، از آنجا كه از نوادگان حضرت امام حسن مجتبي عليه السّلام است به حسني شهرت يافته است .
حضرت عبدالعظيم الحسني عليه السّلام از دانشمندان شيعه و از راويان حديث ائمه معصومين عليهم السّلام و از چهره هاي بارز و محبوب و مورد اعتماد ، نزد اهل بيت عصمت عليهم السّلام و پيروان آنان بود و در مسايل دين آگاه و به معارف مذهبي و احكام قرآن ، شناخت و معرفتي وافر داشت .
ستايشهايي كه ائمه معصومين عليهم السّلام از وي به عمل آورده اند، نشان دهنده شخصيّت علمي و مورد اعتماد اوست؛ حضرت امام هادي عليه السّلام گاهي اشخاصي را سؤال و مشكلي داشتند، راهنمايي مي فرمودند كه از حضرت عبدالعظيم الحسني عليه السّلام  بپرسند و او را از دوستان حقيقي خويش مي شمردند و معرّفي مي فرمودند .

در آثار علماي شيعه نيز، تعريفها و ستايشهاي عظيمي درباره او به چشم مي خورد، آنان از او به عنوان عابد، زاهد، پرهيزكار، ثقه، داراي اعتقاد نيك و صفاي باطن و به عنوان محدّثي عاليمقام و بزرگ ياد كرده اند؛ در روايات متعدّدي نيز براي زيارت حضرت عبدالعظيم عليه السّلام  ، ثوابي همچون ثواب زيارت حضرت سيّد الشهدا، امام حسين عليه السّلام بيان شده است.
زمينه هاي مهاجرت حضرت عبدالعظيم عليه السّلام  از مدينه به ري و سكونت در غربت را بايد در اوضاع سياسي و اجتماعي آن عصر جستجو كرد؛ خلفاي عبّاسي نسبت به خاندان حضرت پيامبر صلّی الله عليه و آله و سلّم و شيعيان ائمه عليه السّلام  بسيار سختگيري مي كردند، يكي از بدرفتارترين اين خلفاء متوكّل بود كه خصومت شديدي با اهل بيت عليهم السّلام داشت، و تنها در دورت او چندين بار مزار حضرت امام حسين عليه السّلام  را در كربلا تخريب و با خاك يكسان ساختند و از زيارت آن بزرگوار جلوگيري به عمل آوردند.

سادات و علويّون در زمان او در بدترين وضع به سر مي بردند .حضرت عبدالعظيم عليه السّلام  نيز از كينه و دشمني خلفا در امان نبود و بارها تصميم به قتل آن حضرت گرفتند و گزارشهاي دروغ سخن چينان را بهانه اين سختگيري ها قرار مي دادند، درچينن دوران دشوار و سختي بود كه حضرت عبدالعظيم عليه السّلام به خدمت حضرت امام هادي عليه السّلام  رسيد و عقايد ديني خود را بر آن حضرت عرضه كرد ، حضرت امام هادي عليه السّلام  او را تأييد فرموده و فرمودند: تو از دوستان ما هستي .
ديدار حضرت عبدالعظيم عليه السّلام در سامرا با حضرت امام هادي عليه السّلام  به خليفه گزارش داده شد و دستور تعقيب و دستگيري وي صادر گشت، او نيز براي مصون ماندن از خطر، خود را از چشم مأموران پنهان مي كرد و در شهرهاي مختلف به صورت ناشناس رفت و آمد مي كرد و شهر به شهر مي گشت تا به ري رسيد و آنجا را براي سكونت انتخاب كرد. علّت اين انتخاب به شرايط ديني و اجتماعي ري در آن دوره بر مي گردد كه وقتي اسلام به شهرهاي مختلف كشور ما وارد گشت و مسلمانان در شهرهاي مختلف ايران به اسلام گرويدند، از همان سالها ري يكي از مراكز مهمّ سكونت مسلمانان شد و اعتبار و موقعيّت خاصّي پيدا كرد . زيرا سرزميني حاصلخيز و پرنعمت بود، عمرسعد هم به طمع رياست يافتن بر ري در حادثه جانسوز كربلا، حضرت حسين بن علي عليه السّلام را به شهادت رساند. در ري هم اهل سنّت و هم از پيروان اهل بيت عليهم السّلام زندگي مي كردند و قسمت جنوبي و جنوب غربي شهر ري بيشتر محلّ سكونت شيعيان بود .

حضرت عبدالعظيم عليه السّلام به صورت يك مسافر ناشناس ، وارد ري شد و در محلّه ساربانان در كوي سكّه الموالي به منزل يكي از شيعيان رفت، مدّتي به همين صورت گذشت . او در زيرزمين آن خانه به سر مي برد و كمتر خارج مي شد ، روزها را روزه مي گرفت و شبها به عبادت و تهجّد مي پرداخت، تعداد كمي از شيعيان او را مي شناختند و از حضورش در ري خبر داشتند و مخفيانه به زيارتش مي شتافتند، امّا مي كوشيدند كه اين خبر فاش نشود و خطري جانِ حضرت را تهديد نكند .
پس از مدّتي، افراد بيشتري حضرت عبدالعظيم عليه السّلام را شناختند و خانه اش محلّ رفت و آمد شيعيان شد، نزد او مي آمدند و از علوم و رواياتش بهره مي گرفتند و عطر خاندان عصمت عليهم السّلام را از او مي بوئيدند و او را يادگاري از امامان خويش مي دانستند و پروانه وار گردِ شمعِ وجودش طواف مي كردند .

حضرت عبدالعظيم عليه السّلام ميان شيعيان شهرري بسيار ارجمند بود و پاسخگويي به مسايل شرعي و حلّ مشكلات مذهبي آنان را برعهده داشت؛ اين تأكيد ، هم گوياي مقام برجسته حضرت عبدالعظيم عليه السّلام است و هم مي رساند كه وي از طرف حضرت امام هادي عليه السّلام در آن منطقه ، وكالت و نمايندگي داشته است؛ مردم سخن او را سخن امام عليه السّلام مي دانستند و در مسايل ديني و دنيوي ، وجود او محور تجمّع شيعيان و تمركز هواداران اهل بيت عليهم السّلام بود.
روزهاي پاياني عمر پربركت حضرت عبدالعظيم عليه السّلام با بيماري او همراه بود، آن قامت بلند ايمان و تلاش، به بستر افتاده بود و پيروان اهل بيت در آستانه محروميّت از وجود پربركت اين سيّد كريم قرارگرفته بودند، اندوه مصيبتهاي پياپي مردم و روزگار تلخ شيعيان در عصر حاكميت عبّاسيان برايش دردي جانكاه و مضاعف بود؛ در همان روزها يك روياي صادقانه حوادث آينده را ترسيم كرد: يكي از شيعيان پاكدل ري، شبي درخواب حضرت رسول صلّي الله عليه وآله و سلّم را در خواب ديد. حضرت پيامبر اكرم صلّي الله عليه و آله و سلّم  به او فرمود: فردا يكي از فرزندانم در محلّه سكّه المولي چشم از جهان فرو مي بندد، شيعيان او را بردوش گرفته به باغ عبدالجبّار مي برند و نزديك درخت سيب به خاك مي سپارند.

سحرگاه به باغ رفت تا آن باغ را از صاحبش بخرد و افتخار دفن شدن يكي از فرزندان پيامبر صلّي الله عليه و آله و سلّم را نصيب خويش سازد، عبدالجبّار كه خود نيز خوابي همانند خوابِ او را ديده بود، به رمز و راز غيبي اين دو خواب پي برد و براي اينكه در اين افتخار، بهره اي داشته باشد، محلّ آن درخت سيب و مجموعه باغ را وقف كرد تا بزرگان و شيعيان در آنجا دفن شوند.
همان روز حضرت چشم از جهان فرو بست. خبر درگذشت اين نواده رسول اكرم صلّي الله عليه وآله و سلّم  دهان به دهان گشت و مردم با خبر شدند و جامه هاي سياه پوشيدند و بر در خانه حضرت عبدالعظيم الحسني عليه السّلام گريان و مويه كنان گرد آمدند؛ پيكر مطهّر او را غسل دادند، به نقل برخي مورّخان در هنگام غسل، در جيب پيراهن او كاغذي يافتند كه نام و نسب خود را در آن نوشته بود؛ بر پيكر او نماز خواندند، تابوت او را بردوش گرفتند و با جمعيّت انبوه عزادار به سوي باغ عبدالجبّار تشييع كردند و پيكر مطهّرش را در كنار همان درخت سيب كه رسول خدا صلّي الله عليه وآله و سلّم به آن شخص اشاره كرده بود، دفن كردند تا پاره اي از عترت مصطفي صلّي الله عليه وآله و سلّم در اين باره به امانت بماند و نورافشاني كند و دلباختگان خاندان پيامبر صلّي الله عليه وآله و سلّم از مزار اين وليّ خدا فيض ببرند.

کاش باز بچه می شدم  کاش باز بچه می شدم

کاش باز خنده می شدم گریه بی بهانه می شدم

کاش باز شیشه نازک دلم می شکست به هر بهانه ای

کاش  همدم غریبی دلم باز می شد کفشدوزکی عزیز

کاش بازی تمام زندگی لی لی های کودکانه بود

کاش  داستان زندگی مثل خاله بازی کودکانه بود

کاش قهرهای زندگی مثل کودکی بی غرور و بچه گانه بود

کاش کودک درون  دل می نشست لحظه ای کنار دل

23/7/87خسته