در بیابانی بی آب و علف روزی خداوند

پرنده ای به سراغم فرستاد تا به من بگوید

که حواسش به من هست

من نیز به پاس

آن مهربانی آستین آن پیراهنم را

هنوز نشسته ام

ساده است نوازش سگي ولگرد، شاهد آن بودن كه چگونه زير غلتكي ميرود و گفتن كه سگ من نبود! ساده است ستايش گلي، چيدنش و از ياد بردن كه آبش بايد داد ساده است بهره جويي از انساني، دوست داشتنش بي احساس، عشق او را به خود وانهادن و گفتن كه ديگر نميشناسمش! ساده است لغزشهاي خود راشناختن، با ديگران زيستن به حساب ايشان و گفتن كه من اينچنينم! ساده است كه چگونه ميزيم، باري زيستن سخت ساده است و پيچيده نيز هم

ای حیات با تو وداع میکنم

« اي حيات! با تو وداع مي‌کنم. با همه زيبائي‌هايت؛ با همه مظاهر جلال و جبروت؛

با همه وجود وداع مي‌کنم.

با قلبي سوزان و غم آلود به سوي خداي خود مي‌روم.

و از همه چيز چشم مي‌پوشم....

اي پاهاي من!

مي‌دانم شما چابکيد.

مي‌دانم که در همه مسابقه‌ها گوي سبقت را از رقيبان ربوده‌ايد.

مي‌دانم که فداکاريد.

مي‌دانم که به فرمان من، مشتاقانه بسوي شهادت، صاعقه‌وار به حرکت در مي‌آئيد.

اما من آرزوئي دارم.

من مي‌خواهم که شما به بلندي طبع بلندم به حرکت درآئيد.

به قدرت اراده آهنينم محکم باشيد.

به سرعت تصميمات و طرحهايم سريع باشيد.

اين پيکر کوچک، ولي سنگين از آرزوها و نقشه‌ها و اميدها و مسئوليت‌ها را، به سرعت

 مطلوب، به هر نقطه دلخواه برسانيد.

در اين لحظات آخر عمر آبروي مرا حفظ کنيد.

من چند لحظه بعد به شما آرامش مي‌دهم.

آرامش ابدي!

 ديگر شما را زحمت نخواهم داد.

ديگر شب و روز شما را استثمار نخواهم کرد.

ديگرفشار عالم و شکنجه روزگار را بر شما تحميل نخواهم کرد.

ديگر به شما بي‌خوابي نخواهم داد.

و شما ديگر از خستگي ٿرياد نخواهيد کرد.

از درد و شکنجه ضجه نخواهيد کرد.

از بي‌غذائي، از گرما و سرما شکوه نخواهيد کرد.

آرام و آسوده، براي هميشه، در بستر نرم خاک، آسوده خواهيد بود. 

اما...

اما اين لحظات حساس،

لحظات وداع با زندگي و عالم،

لحظات لقاء پروردگار،

لحظات رقص من در برابر مرگ،

بايد زيبا باشد.»

ز لیلی من شنیدم یا علی گفت

به مجنون چون رسیدم یا علی گفت

مگر این وادی دارالجنون است

که هر دیوانه دیدم یا علی گفت

نسیمی غنچه ای را باز می کرد

به گوش غنچه کم کم یا علی گفت

چمن با ریزش باران رحمت

دعایی کرد و او هم یا علی گفت

یقین پروردگار آفرینش

به موجودات عالم یا علی گفت

خمیر خاک آدم را سرشتند

چو برمی خاست آدم یا علی گفت

مسیحا هم دم از اعجاز میزد

ز بس بیچاره مریم یا علی گفت

علی را ضربتی کاری نمیشد

گمانم ابن ملجم یا علی گفت

مگر خیبر ز جایش کنده میشد

یقین آن جا علی هم یا علی گفت