ديرينه سالهاست كه در ديدگاه من -

شبهاي ماهتاب چو درياست آسمان

وين تك ستاره هاي درخشان بيشمار -

سيمين حبابهاست كه بر سطح آبهاست

*****

در ديدگاه من -

اين ماه پرفروغ كه بيتاب مي رود

سيمينه زورقيست كه بر آب مي رود

رخشان شهابها كه پراكنده مي خزند -

هستند ماهيان سبكخيز گرمپوي -

كاندر پي شكار، شتابنده مي خزند.

*****

در ديدگاه من -

درياست آسمان و ندارد كرانه اي

جز بي نشانگي -

از ساحلش نبوده خرد را نشانه اي

گفتم شبي به خويش:

اين آسمان پير -

بحريست بيكرانه ولي چشم من مدام -

دنبال ناخداست

پس ناخدا كجاست؟

در گوش من چكيد صدايي كه نرم گفت:

درياست آسمان و در آن ناخدا "خداست

مهدي سهيلي

گفتی‌ باید بنویسم‌ که‌ شب‌ِ قصه‌ قشنگه‌ !

چه‌ شبای‌ رنگ‌ به‌ رنگی‌ !

من‌ میخوام‌ یه‌ آینه‌ باشم‌ روبه‌روی‌ این‌ دقایق‌ !

چه‌ شبای‌ رنگ‌ به‌ رنگی‌ !

تو شبستون چشات پای پله های پلکت مچ مهتابو می گیرم

اون دمی که گرگ و میشه با یه گله ی شقایق پیش پای تو میمیرم

من شبو به خاطراتم وصله می کنم می دوزم

من به هر رعد نگاهت گر می گیرم و میسوزم

اگه روز و خواسته باشی شبو تا تهش می نوشم

می زنم به آبو آتیش با خود خورشید می جوشم

زخم خورشیدی تن رو با شب و شبنم می بندم

اگه مقتول تو باشم دم جون دادن می خندم

تو شبستون چشات پای پله های پلکت مچ مهتابو می گیرم

اون دمی که گرگ و میشه با یه گله ی شقایق پیش پای تو میمیرم

تو با این نگاه یاغی قرق سینه مایی

فاتح قلعه رویا کی به فتح ما میایی

محمد صالح علاء

نقطه سر خط

هميشه اولين خط نوشته هامون با ياد تو شروع ميشه

اما كمتر از خودت وخودمون با هم ديگه حرف ميزنيم

ميخوام اين بار با خودت شروع كنم خداي خوب ومهربون

ميخوام اززرنگي بنده هات بگم از پررويي آدما بگم

همونايي كه اگه امون بدي ميخوان بيان جاي خودت

بزار برات ساده بگم ما وقتي  با مهربونيات كار داريم خداموني

 نقطه سر خط

باورش سخته خدا جون تو اون بالايي

باورش سخته خدا جون تو هميشه بيداري

باورش سخته خدا جون تو هميشه با مايي

باورش سخته كه تو يار مظلومايي

نقطه سر خط

هميشه بچگيا وقتي پاي دوست داشتنه تو بود

با همون عقل كم و كوچيكمون يه دونه ميخواستيمت

ولي حالا كه بزرگ شديم همون يه دونه هم زياديه از سرمون

خيلي سنگينه تو رو يه دونه دوست داشته باشيم

آخه جاي دوست داشتن تو توي قلبمون پر شده از نيرنگ وريا

نقطه سر خط

هميشه تو سختيا بعد همه سراغ خدا ميريم

هميشه سنگ رفاقت با خدا به سينه هامون ميزنيم

ولي وقت امتحان يواشكي از ياد اون جيم ميزنيم

نقطه سر خط

همه سر گردونيم توي اين جنگل بي درخت وبرهوت

وقت رسيدن تازه ميفهميم كه وقت رفتنه

وقتي ميرسيم ته خط تازه ميفهميم كه بايد بنويسيم

نقطه سرخط  

خسته ۴/۶/۸۷

دلم برای جنگ‌های لوله خودکاری

دلم برای شیطنت‌های کودکی

و ایستادن‌های مکرر

پشت در دفتر

دلم برای معلم‌هایی که عاشقانه

آزردنم

وعشق‌هایی که بی‌بهانه آزردم‌شان

و از همه بیشتر

دلم برای خدا تنگ شده است.

من هر روز در تلاشم تا

خاطرم بماند،

و تو هر شب دعا می‌کنی

که فراموش کنی!

خاطرات‌مان، چه بلاتکلیف‌اند!!!

برای اثبات بهترین بودنت،

چند رای باید خرید

تا انتخابات قلب تو

عادلانه برگزار شود؟!!

دیر زمانی است که سکوت کرده‌ای!

عاشق توفان پس از این آرامشم.

چیزی بنویس!

حرفی بزن!

این بار نپرس،

 تو بگو «چه خبر؟!»

برگرفته ازسایت تبیان

آدم‌ به‌ آدم‌ می‌رسه‌

مرغک‌ِ پَر شکسته‌ام‌ ، قوّت‌ِ بال‌ِ من‌ تویی‌  شهرِ به‌ شب‌ نشسته‌ام‌ ، ماه‌ِ هلال‌ِ من‌ تویی‌  تشنه‌ وُ بی‌ترانه‌ام‌ تو هُرم‌ِ دلسپردگی‌  چشمه‌ی‌ آب‌ِ روشن‌ُ پاک‌ُ زلال‌ِ من‌ تویی‌  یه‌ سال‌ِ پیرُ کهنه‌ام‌ با هفته‌های‌ بی‌طپش‌  لحظه‌ی‌ آسمونی‌ِ تحویل‌ِ سال‌ِ من‌ تویی‌    می‌دونم‌ چشمای‌ تو یه‌ روز به‌ دادم‌ می‌رسه‌  کوه‌ به‌ کوه‌ نمی‌رسه‌ ، آدم‌ به‌ آدم‌ می‌رسه‌    قصه‌ی‌ سرنوشت‌ِ من‌ زانوهام‌ُ خم‌ می‌کنه‌  نقطه‌ی‌ پاک‌ُ روشن‌ِ فنجون‌ِ فال‌ِ من‌ تویی‌  یه‌ آدم‌ِبرفی‌ِ مغرورِ به‌ یخ‌ نشسته‌ام‌  ذغال‌ِ چشم‌ ، سطل‌ِ کلاه‌ ، دسکش‌ُ شال‌ِ من‌ تویی‌  ترانه‌های‌ تازه‌م‌ُ برای‌ تو رَج‌ می‌زنم‌  اما به‌ تو نمی‌رسن‌ ، شعرِ محال‌ِ من‌ تویی‌    می‌دونم‌ چشمای‌ تو یه‌ روز به‌ دادم‌ می‌رسه‌  کوه‌ به‌ کوه‌ نمی‌رسه‌ ، آدم‌ به‌ آدم‌ می‌رسه‌ یغماگلرویی