گلوی‌ مرغ‌ِ حق‌ بسته‌ ، شب‌ از تکرارِ شب‌ خسته‌ 

 به‌ روی‌ چهره‌ی‌ مهتاب‌ ، غباری‌ تیره‌ بنشسته‌

باز هم باران

باز هم آن روزها و شب هايي كه همرنگند

روز هيچ از روز پيدا ني

و شب از شب نگسلد گويي

آه.... گويا باز هم بايد

هفته اي را رفته پندارم

هفته اي زرين

از شبانروزان فروردين

غرق خواهد گشت در بيهودگي شايد

بس كه باران شبانروزي

 
آيد و آيد

و دريچه روزني زين سقف ماتم فام نگشايد

***

باز هم آن روز و شب هايي كه تاريكند

روز همچون شب چراغ رنگ ها خاموش

همچنان رنگ چراغان، مات

بازگويي تا پسين واپسين ايام

همچنان در گريه خواهد بود

اين سياه، اين سقف ماتم، بام بي اندام

***

باز باران، باز هم باران

چون پرير و دوش و دي، امروز

باز باراني كه ساعت هاست مي بارد

زين سياه ساكت دلگير

قطره ها پيوسته همچون حلقه زنجير

باز آن ساعات پي در پي نشستن، وز پس شيشه

اشك ريزان خدا را ديدن و ديدن

گوش دادن، غرق انديشه

از مدام ناودان ها ضجه شب را

و گشودن گاه با ترجيع تصنيفي

بسته لب را

و نياوردن به خاطر هيچ مطلب را

***

محرم غمگينم، اي شيطان شعر، اي نازنين همزاد

باز در اين تيرگي ها از تو خوشنودم

با شگفتي هاي هستي – اين كهن بازيچه بيهودگي – امشب

از تو خوشنودم كه بازم پاره اي بر آفرينش زهر خنداندي

از تو نيز اي باده خرسندم

سرد نوشاندي مرا و گرم پوشاندي

و سپاست مي گزارم، اي فراخاي خيال امشب

كاندرين باران بي پايان

همچنان بي انقطاع آيان

با سكوت سرد من دمساز

همعنانم تا ديار ناكجا راندي

و رسيلم بودي و ترجيع شيواي خموشي را

در حزين ساز من،

سوي چشم انداز روحم، باغ تنهايي

راندي و آنكه مرا خواندي

به تماشاي تماشايي

ور نه امشب، باز هم باران

زندگي را زهر من مي كرد.

ورنه كس جز بي كسي آيا

با سكوت من سخن مي كرد؟

شعری منتشر نشده از اخوان ثالث

تو نه چنانی که منم

من نه چنانم که تویی

تو نه بر آنی که منم

من نه بر آنم که تویی

من همه در حکم توام

تو همه در خون منی

گر مه و خورشید شوم

من کم از آنم که تویی

با همه ای رشک پری

چون سوی من برگذری

باش چنین تیز مران

تا که بدانم که تویی

دوش گذشتی ز درم

بوی نبردم ز تومن

کرد خبر گوش مرا

جان و روانم که تویی

چون همه جان روید ودل

همچو گیاه خاک درت

جان ودلی را چه محل

ای دل و جانم که تویی

شمس تبریزی

نمیدانی چقدردوستت دارم.. بروجودم تنها چیزی که غوغا میکند تنها نام تو و عشق توست بگذار تا برایت از دلتنگیهایم بگویم که از جدایی هاست و از دوریها ای عاشق هرچه عشق و ای لطیف هرچه لطافت من خاکسارانه خودرا به پایت مینهم و تورا در همه چیز جستجو میکنم کجا روم که جز تو عاشقتری بیابم کجا رو کنم که اشتیاقی بیشتر ببینم و مهربانی فراتر...پیامم را بدان و برمن بازهم محبت و عشق ارزانی بداربرمن نگاه کن و چشم دار که میخواهم همچنان معشوق تو باشم و محبوب تو....

شباهنگ

اين متن زيبا برگرفته از وبلاگ آواز شباهنگ مي باشد

روزي مردي ثروتمند در اتومبيل جديد و گران قيمت خود با سرعت فراوان از خيابان كم رفت و آمدي مي گذشت. ناگهان از بين دو اتومبيل پارك شده در كنار خيابان يك پسر بچه پاره آجري به سمت او پرتاب كرد.پاره آجر به اتومبيل او برخورد كرد مرد پايش را روي ترمز گذاشت و سريع پياده شد و ديد كه اتومبيلش صدمه زيادي ديده است. به طرف پسرك رفت تا او را به سختي تنبيه كند. پسرك گريان با تلاش فراوان بالاخره توانست توجه مرد را به سمت پياده رو، جايي كه برادر فلجش از روي صندلي چرخدار به زمين افتاده بود جلب كند پسرك گفت:"اينجا خيابان خلوتي است و به ندرت كسي از آن عبور مي كند. هر چه منتظر ايستادم و از رانندگان كمك خواستم كسي توجه نكرد. برادر بزرگم از روي صندلي چرخدارش به زمين افتاده و من زور كافي براي بلند كردنش ندارم"براي اينكه شما را متوقف كنم ناچار شدم از اين پاره آجر استفاده كنم مرد متاثر شد و به فكر فرو رفت... برادر پسرك را روي صندلي اش نشاند، سوار ماشينش شد و به راه افتاد ....در زندگي چنان با سرعت حركت نكنيد كه ديگران مجبور شوند براي جلب توجه شما پاره آجر به طرفتان پرتاب كنند خدا در روح ما زمزمه مي كند و با قلب ما حرف مي زند.اما بعضي اوقات زماني كه ما وقت نداريم گوش كنيم، او مجبور مي شود پاره آجري به سمت ما پرتاب كند ......این انتخاب خودمان است که گوش کنیم یا نه

از حضورت خسته ام  اي جاودانه در دلم

از نيازم خسته ام اي گم ترين گم گشته ام 

خود را دگر گم كرده ام شايد تو پيدايم كني

پيدا نما آخر مرا در ظلمت ويرانكده

ديگر مرا با خود ببر خسته شدم از ميكده

اي آتش آتشكده بشكن تو رسم ميكده

خاموش كن اين شعله را بشكن تو جام پر زمي

در اين خرابستان غم شادي بريز در جام مي

بازي مكن با قلب من مات است شاه ميكده

پيدا  نما اين گم شده  خسته شدم از ميكده

خسته 4/۴/87

به تو نگاه میکنم

من پا پس میکشم

بسته می شود