توضیحی بر این نوشته: دکتر شریعتی انسانها را بر چهار گروه متفاوت تعریف نموده که دانستن این چهار گروه شاید خالی از لطف نباشد

کلاغه دلش گرفته بود
کلاغ سیاه پاپتی
پرید روی شاخ درخت
گفت : غار و غار
از یه جایی صدا اومد
که : زهر مار
بغض کلاغه ترکید
یه قطره اشک
از روی گونه هاش چکید
قطره اشک
لابه لای پرای سیاه
گم شد و رفت
یه تیکه سنگ
از تو حیاط یه خونه
اومد و اومد
نشست رو سینه کلاغ
قلب کلاغه ترکید
کلاغه افتاد رو زمین
یه صدا اومد:
اون کلاغ زشتو ببین ..
کلاغه چشاش تار شده بود
همه جا ها رو سیا میدید
عین خودش
زشت و سیاه و خط خطی
کلاغه مرد
…
کسی نفهمید که کلاغ
دلش خیلی گرفته بود
آخه شب قبل
یه گربه ناز و ملوس
بچه هاشو گرفته بود
کلاغه هم دلی داشت
همدم و همدلی داشت
کلاغه هم عاشق بود
کلاغ سیاه پاپتی
زشت و سیاه و خط خطی
واسه خودش کسی بود
کی از دل کلاغه با خبر بود ؟
کی حالشو می فهمید
حیف کلاغ پاپتی
با رنگ زشت و خط خطی
….
راستی مگه ما آدما
از دل هم خبر داریم ؟
ما آدمای رنگارنگ
زشت و قشنگ
رد میشیم از کنار هم
سلام و علیک
حالت چطوره اصغری ؟
حرفای بیخود میزنیم
خنده هامون شیشه ایه
درد دلامون الکی
عاشقیمون , دروغکی
ما لای دودا گم شدیم
تصویرامون خیالیه
هرچی که داره مغزمون
شکلکای سئوالیه
دل چیه ؟ یک تیکه خون
پر از : نرو , پیشم بمون …
دلم میخواست کلاغ بودم
همون کلاغ پاپتی
زشت و سیاه و خط خطی
پر میزدم تو آسمون
کسی نمی گفت که : بمون
می پریدم رو یه درخت
گریه می کردم : غار و غار
پشت سرش یه زهر مار
حداقل این فحشه که راستکی بود
اینجوری هیچکسی دلش
واسم الکی نمی سوخت
کسی برام
لباس پادشاه توی قصه ها رو نمی دوخت
نه عاشق کسی بودم
نه کسی عاشقم بود
کلاغه تنهایی بودم
گمشده تو شهر دود
اشک کلاغو هیچکسی
نمی تونه ببینه
حال دلش ؟!
عجب ..مگه حالی واسش میمونه ؟
دلم میخواست کلاغ بودم
تا که یه روز
زخم یه سنگ راستکی
که درد اون بهتره از زخم زبون آدما
دلم رو با تموم این نگفته هاش
بترکونه
کسی دلش واسه کلاغ زنده که نمی سوزه
کسی دلش واسه کلاغ مرده هم ,نمی سوزه
…
صبح سحر
یه رفتگر
کلاغه رو انداخت لابه لای آشغالا
کلاغه با دلش پرید تو قصه ها
دلش نگو , یه تیکه خون
پر از :
برو
پیشم نمون .

تقدیم به چشمهای گل زیبای آفرینش

میزاری اشک بشم مهمون چشمات بشم

میزاری خنده بشم اسیر لبهات بشم

دوست دارم غرق بشم تو رویای با تو بودن

 
دوست دارم ذوب بشم تو آتیش بی تو بودن

تو بزار خاک بشم فرش سر راهت بشم

اجازه میخوام که منم خریدار نگات بشم

میزاری اسمم بیاد توی صف خریدارات

میدونم وصله ناجوریم بین همه خریدارات

ولی آقابین  هزارتا گل یاس  چی میشه یه خار باشه

اگه دوست داری میون باغ گل خار نباشم

 
تو خودت با یک نگاه خارای قلب منو از ریشه بکن

روی هر چی بدیه چشمای نازتو ببند

خسته 26/4/87

علی امام و علی ایمن و علی ایمان

علی امین و علی سرور و علی سردار

 
علی علیم و علی عالم و علی اعلم

علی حکیم و علی حاکم و علی مختار

هنر من و بزرگترین هنر من: فن زیستن در خویش. همین بودکه مرا تا حال زنده داشت. همین بود که مرا از اینهمه دیگرهاو دیگران بیهوده مصون می داشت. هر گاه با دیگران بودمخود را تنها می دیدم. تنها با خودم، تنها نبودم اما، اما اکنوننمی دانم این "خودم" کیست؟ کدام است؟هر گاه تنها می شوم گروهی خود را در من می آویزند که منم و من با وحشت وپریشانی و بیگانگی در چهره هر یک خیره می شوم و خود رانمی شناسم! نمی دانم کدامم؟می بینی که چه پریشانی ها دربکاربردن این این ضمیر اول شخص دارم، متکلم!

 نمی دانم بگویم از اینها من کدامم یا از اینها من کدام است؟ پس آنکه تردید می کند و در میان این "من" ها سراسیمه می گردد ومی جوید کیست؟ من همان نیستم؟ اگر آری پس آنکه این من را نیز هم اکنون نشانم می دهد کیست؟اوه که خسته شدم! بایدرها کنم. رها میکنم اما چگونه می توانم تحمل کنم؟تا کنونهمه رنج تحمل دیگران را داشتم و اکنون تحمل خودم رنج آورتر شده است. می بینی که چگونه از تنهایی نیز محروم شدم؟

بر گرفته شده از:«هبوط در کویر» دکتر علی شریعتی

یاد آن روز که سهراب گفت

آب را گل نکنیم

در فرو دست انگار کفتری می خورد آب

من کنار برکه کفتری دیدم آب خون می خورد

سره ای دیدم،پر خود می شست

نه به آب لب جوی

سره ی بیچاره

غوطه ور در خون

دست درویش دگر خرده نانی که ندارد به کنار

دست او

از سرما،روی دست افتاده

زن زیبایی نیست که بیاید لب رود

کوزه را پر کند و برگردد

زن زیبا کنون

در به در،پی یک لقمه ی نان

و هم اکنون نه گوارا این آب

نه زلال است این رود

مردم بالادست نه صفایی دارند

نه به اندازه ی یک نقطه کوچک عشقی

چه دهی آنجا بود

کوچه باغش پر موسیقی

سالیانی پیش تر،مردم سر رود

آب را می فهمیدند

رفت از خاطره ها

قصه زندگی آب روان

..............................

سهراب ، بعد تو آب را گل کردند

پروردگارم ،مهربان من

از دوزخ این بهشت، رهایی ام بخش

در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است

و هر زمزمه ای بانگ عزایی

و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصلی

در هراس دم می زنم

در بی قراری زندگی می کنم

و بهشت تو

برای من بیهودگی رنگینی است

من در این بهشت ، همچون تو

در انبوه آفریده های رنگارنگت تنهایم

تو قلب بیگانه را می شناسی

که خود در سرزمین وجود بیگانه بودی

"کسی را برایم بیافرین تا در او بیارامم"

بود "دردم"؛ "درد"بی کسی

دکتر علی شریعتی

دیده بگشا ای به شهد مرگ نوشینت رضا

دیده بگشا بر عدم؛ ای مستی هستی فزا

دیده بگشاای پس ازسوءالقضاء،حسن القضاء