دنیایی از غم میشوم وقتی نباشی

دیگر بساط تیله بازی با ستاره

کم کم فراهم می شود وقتی نباشی

دل پر از ماتم می شود وقتی نباشی

با ماه هم دم می شود وقتی نباشی

با خواب غریبه می شود چشم

در حسرتت وقتی نباشی

باران  غم آشنا می شود

با گونه هایم وقتی نباشی

از خنده خسته می شوم وقتی نباشی

زندانیه عکست میشوم وقتی نباشی

خسته 28/3/87

باغي از صنوبرها

بر كناره ي دريا

نگفتندش چو بیرون می کشاند از زادگاهش سر
که آنجا آتش و دود است
نگفتندش : زبان شعله می لیسد پر پک جوانت را
همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است
نگفتندش : نوازش نیست ، صحرا نیست ، دریا نیست
همه رنج است و رنجی غربت آلود است
پرید از جان پناهش مرغک معصوم
درین مسموم شهر شوم
پرید ، اما کجا باید فرود اید ؟
نشست آنجا که برجی بود خورده بآسمان پیوند
در آن مردی ، دو چشمش چون دو کاسه ی زهر
به دست اندرش رودی بود ، و با رودش سرودی چند
خوش آمد گفت درد آلود و با گرمی
به چشمش قطره های اشک نیز از درد می گفتند
ولی زود از لبش جوشید با لبخندها ، تزویر
تفو بر آن لب و لبخند
پرید ، اما دگر ایا کجا باید فرود اید ؟
نشست آنجا که مرغی بود غمگین بر درختی لخت
سری در زیر بال و جلوه ای شوریده رنگ ، اما
چه داند تنگدل مرغک ؟
عقابی پیر شاید بود و در خاطر خیال دیگری می پخت
پرید آنجا ، نشست اینجا ، ولی هر جا که می گردد
غبار و آتش و دود است
نگفتندش کجا باید فرود اید
همه درهای قصر قصه های شاد مسدود است
دلش می ترکد از شکوای آن گوهر که دارد چون
صدف با خویش
دلش می ترکد از این تنگنای شوم پر تشویش
چه گوید با که گوید ، آه
کز آن پرواز بی حاصل درین ویرانه ی مسموم
چو دوزخ شش جهت را چار عنصر آتش و آتش
همه پرهای پکش سوخت
کجا باید فرود اید ، پریشان مرغک معصوم ؟
اخوان ثالث

شب فرو می افتاد

می چکید از گل سیب

دیگر این پنجره بگشای که من

به ستوه آمدم از این شب تنگ

دیرگاهی ست که در خانه همسایه من خوانده خروس

وین شب تلخ عبوس

می فشارد به دلم پای درنگ

دیرگاهی ست که من در دل این شام سیاه

پشت این پنجره بیدار و خموش

مانده ام چشم به راه

همه چشم و همه گوش

مست آن بانگ دلاویز که می آید نرم

محو آن اختر شب تاب که می سوزد گرم

مات این پرده شبگیر که می بازد رنگ

آری این پنجره بگشای که صبح

می درخشد پس این پرده تار

می رسد از دل خونین سحر بانگ خروس

وز رخ آینه ام می سترد زنگ فسوس

بوسه مهر که در چشم من افشانده شرار

خنده روز که به اشک من آمیخته رنگ

نمیدانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمیخواهم بدانم

کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت

ولی بسیار مشتاقم

که از خاک گلویم سوتکی سازد

گلویم سوتکی باشد،

بدست کودکی گستاخ و بازیگوش

و او یکریز و پی در پی دم گرم و چموشش را

در گلویم سخت بفشارد

و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد.

بدین سان بشکند در من،

هر دم سکوت مرگبارم را

دکتر علی شریعتی

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه ازعطر تو عطرآگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده ازاندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگیها کرده پاک

ای طپشهای تن سوزان من

آتشی در سایه مژگان من

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده برچشمان من

بیش از اینت گرکه در خود داشتم

هرکسی را تو نمی انگاشتم

ای مرا با شور شعر آمیخته

اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه ازعطر تو ام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده ازاندوه بیش

همچو بارانی که شوید جسم خاک

هستیم زآلودگیها کرده پاک

ای طپشهای تن سوزان من

آتشی در سایه مژگان من

ای دو چشمانت چمنزاران من

داغ چشمت خورده برچشمان من

بیش از اینت گرکه در خود داشتم

هرکسی را تو نمی انگاشتم

ای مرا با شور شعر آمیخته

اینهمه آتش به شعرم ریخته

چون تب عشقم چنین افروختی

لاجرم شعرم به آتش سوختی

ای شب از رویای تو رنگین شده

سینه ازعطر تو ام سنگین شده

ای به روی چشم من گسترده خویش

شادیم بخشیده ازاندوه بیش

من وتو تنهاییم مث باغچه تو حیاط

مث گلدونی شکسته روی طاقچه

خیره مونده به چشات

من وتو تنهاییم

من وتو زیباییم

مث عشق ساز گیتار به یه دست

مث قرمز شدن صورت آدمای مست

مث مستی شب جمعه که با صبح میشکست

من وتو زیباییم

من وتو غمگینیم

مث بارون ترانه از صدات

مث انداختن دفتر شعرم به زمین

مثه بی شوقی خنده از نگات

من وتو غمگینیم

من وتو دل کندیم

مث پاییز ریزش برگ درخت

مث جون کندن یه کبوتر زخمی سبز

مث اعدام درختی با تبر از بد بخت

من وتو دل کندیم

به خنده ها می خندیم

من وتو می آییم

مث ماه ها مث فصلا مث سال

مث کوچ حس شعری به خیال

من وتو می آییم

با غزل همراهیم

من وتو پایانیم

مث خنده ی رهایی از شب شوم سیاه

مث صد کوچه ی بن بست به روی غم ها

مث کامل شدن هلال ماه

من وتو پایانیم

شبا وقتی تنها میشم

با غمت آشنا میشم

به جون خودت قسم

با آسمون حرف میزنم

شاید باورت نشه

ستاره ها به من چشمک میزنن

چشمکاشون چشمامو خیس می کنن

  یه حس غریب به من میگه

تو اونجایی بین ستاره های آسمون

شاید دارم دروغ میگم

سهم من از ستاره ها ی آسمون

چشمای الماسیه تو بود

حالا رفتی اون بالا تو آسمون

بین اون همه الماس آسمون

عیب نداره حالا دیگه اون با لا

تو آسمون

یه کسی هست خیلی مهربون

اینو دیگه دارم راست میگم

خسته شدم از شمردن ستاره های آسمون

خسته خرداد87

ابرهای سیاه عشق جاویدانت

باران غم هدیه داده بر چشمانم

چشمان زلال وبی انصافت

غم هدیه داده بر قلبم

قلب سپید وبا ایمانت

روح هدیه داد بر شبهایم

حرفهای شیرین و خاطراتت

خستگی هدیه داد بر شعرهایم

خردا۸۷