خسته ام خسته خسته ي خسته
خسته ام خسته از تکرار فکرهاي تماشايي
خسته از تکرار اين بيت نازيبا
در گذر گاه زمان ................
خسته ام خسته ميداني چرا؟
عشق ها ميميرند
رنگ ها رنگ دگر مي گيرند
خسته ام خسته
ميداني چرا؟
ياد داري روز آخر زير لب خواندي و رفتي
وفقط خاطره هاست که چه شيرين وچه تلخ دست ناخورده به جاي ميماند
خسته ام خسته از جاي پاي خاطره ها روي پنجره قلب

اردیبهشت ۸۷

هیچ میدانی چرا خون میچکداز شاخه دل؟
هیچ میدانی چرا شاخه دلش پرخون است؟
شاخه از جام غرور می خورده بود
می که نه او تلخ ترین سم جهان را خورده بود
او تاب آواز قناری را نداشت
یا باور نداشت؟
یا باور داشت و تاب همراهی نداشت؟
بیچاره قناری تا صبح روی شاخه خواندوماند
تا که شاید در دل شاخه شود یک برگ باز
اما شاخه با غرور او را پراند
شاخه خود با دست خود تیشه بر ریشه خود می نواخت
تا قناری رفت و صبح شد
شاخه با تعجب دید
برگی روئیده است
شاخه در خود شکست
راز آواز قناری فاش گشت
اما قناری رفته است
و صبحگاهان شبنم ميچكيد از گل سيب

خسته ۳۰/۲/۸۷

عکس خود در چشم تو دیدم وفریاد زدم

نقش بر آب نمودی بی وفا عکس مرا

خسته اردیبهشت ۸۷

ستاره کور
ناتوان گذشته ام ز کوچه ها
نیمه جان رسیده ام به نیمه راه
چون کلاغ خسته ای در این غروب
می برم به آشیان خود پناه
در گریز ازین زمان بی گذشت
در فغان از این ملال بی زوال
رانده از بهشت عشق و آرزو
مانده ام همه غم و همه خیال
سر نهاده چون اسیر خسته جان
در کمند روزگار بدسرشت
رو نهفته چون ستارگان کور
در غبار کهکشان سرنوشت
می روم ز دیده ها نهان شوم
می روم که گریه در نهان کنم
یا مرا جدایی تو می کشد
یا ترا دوباره مهربان کنم
این زمان نشسته بی تو با خدا
آنکه با تو بود و با خدا نبود
می کند هوای گریه های تلخ
آن که خنده از لبش جدا نبود
بی تو من کجا روم کجا روم
هستی من از تو مانده یادگار
من به پای خود به دامت آمدم
من مگر ز دست خود کنم فرار
تا لبم دگر نفس نمی رسد
ناله ام به گوش کس نمی رسد
می رسی به کام دل که بشنوی
ناله ای از ین قفس نمی رسد
مشيري

یکی بود یکی نبود غیراز خدا هیچکس نبود
من آماده شدم تا برا قصه بگی
زود باش دیگه داری بازدلمو عذاب می دی
بزار خودم موضوع بدم
تو برام از بهار بگو تو برام قصه بگو
از قصه گل که تو شب گریه میکرد
صبح که شد شبنمشو به من و تو هدیه کرد
از بهار بگو از پرستوی بهار
تو بگو از باد بگو باد بهار
که پرستوها از اون فرارین
قصه بگو مثل بارون تو بهار
مثل پرستو توی باد
بگو چرا گلا دیگه شبنم ندارن
پرستوها دیگه توآسمون هم دم ندارن
بگو چرا ابرا برای ریشه ی گل نمیبارن
بگو از بهار غم که بال پرستوها شکست
تو بگو از بهار غم که منو ویرونه کرد
خنده داره قرار شد تو بگی اما فقط
تو ذهن خسته من خنده هاتو هدیه می دی
قصه ما به سر رسید کلاغه به عشقش نرسید

خسته :اردیبهشت ۸۷